“Yazdıran Allah, yazan sadece garip bir kuldur...”
...
Hem bu nasıl bir cümle ve nasıl bir tevazuuydu. Kendi yazdığı kitaba kendi ismini yazmamış...
...
Eski zamanlarda bazı gönül ehli insanlar yazdıkları ya da söyledikleri şiirlerin altına isimlerini yazmamışlardır. Kibirleri galip gelmesin, nefisleri onları yenmesin diye böyle yazarlarmış. Bazen ‘Lâedri’ bazen ‘Meçhul’ bazen ‘Hiç’ diye imza atarlar hatta bazen tek bir şey olsa yazmazlarmış. Bilinmez anlamına gelirdi bu kelam da. Yani söz benim dilimden dökülse de sahibi Allah’tır manasına gelirdi.
Hani kendinden aşağı birini gördüğünde hakir görerek baktığın oluyor ya, sana verilen bir nimeti gözünün ucuyla görüp de yüzünü buruşturuyorsun ya, beğenmiyorsun hani, yetinmiyorsun, dudak büküyor istemiyorsun ya, işte bunları ben yaptırıyorum sana.
Somuncu Baba ve nefsiyle olan mücadelesini roman halinde anlatmış yazar. Somuncu Baba’nın kibirle olan savaşını okuyunca insan kendini de sorguluyor fazlasıyla. Kibrin ve nefsin oyunlarına yenik düşmemek duasıyla.