Hacer Kylp

Cennete Yaklaştırıcı, Cehennemden Uzaklaştırıcı Koruyucu Kelimeler
İbn Abbas (r.a.) şöyle demiştir: "Allah Teala Arşı yarattığı zaman, onu taşımakla görevlendirdiği meleklere, Arşı taşımalarını emreder. Fakat Arş onlara ağır gelir, taşıyamazlar. Allah Teala onlara, 'Sübhanallah deyin!' buyurur. Melekler, !Sübhanallah' deyince Arşı taşımak onlara hafif gelir. Melekler bu sözü söylemeye Allah (c.c.) Adem'i (a.s.) yaratıncaya kadar devam ettiler. Adem (a.s.) bir ara hapşırınca Allah Teala ona 'Elhamdülillah' demesini ilham etti ve Adem (a.s.) da, 'Elhamdülillah' dedi. Allah Teala da ona, 'Yerhamuke Rabbüke' 'Rabbin sana merhamet ediyor' dedi ve, 'Ben seni bunun için yarattım' buyurdu. Melekler Adem (a.s.) bu sözünü işittiklerinde, 'Bu bizim işittiğimiz şerefli ve azametli ikinci büyük kelimedir. Bundan gafil kalmamalıyız' dediler ve bu kelimeyi de eklediler. Bundan böyle 'Subhanallahi ve'l-hamdü lillahi' demeye başladılar. Bu durum Allah Teala'nın Hz. Nuh'u (a.s.) peygamber olarak göndermesine kadar devam etti. Putlara ilk tapan kavim Nuh'un (a.s.) kavmi idi. Allah Teala Hz. Nuh'a (a.s.) kavmini imana davet etmesini ve 'La ilahe illallah' demelerini emretti. Böylelikle onlardan razı olacağını bildirdi. Melekler, 'Bu bizim işittiğimiz şerefli ve azametli üçüncü büyük kelimedir. Bundan gafil kalmamalıyız' dediler ve ilk iki zikre bunu da eklediler. Melekler, İbrahim'in (a.s.) peygamber olarak gönderilişine dek Arşı taşırken, 'Subhanallahi ve'l-hamdü lillahi vela ilahe ilallahu' demeye devam ettiler. Allah Teala, Hz. İbrahim'e (a.s.) oğlunu kurban etmesini emretti, ancak daha sonra oğlunun yerine ona bir koç gönderdi. İbrahim (a.s.) bu korçu gördüğünde sevincinden 'Allahu Ekber' dedi. Melekler, 'Bu bizim işittiğimiz şerefli ve azametli dördüncü büyük kelimedir. Bundan gafil kalmamalıyız' dediler, bunu da diğerlerine eklediler ve
Sayfa 112·Kitabı okuyor
Din
Reklam
Başım; artık onu taşımak ne zor! Başım, günden güne kayıtsız bana. Dalında bir yaprak gibi dönüyor, Acı rüzgârların çektiği yana...
Sayfa 228 - Yolculuk (1936)·Kitabı okudu
Şiir
Kendimden yorulduğum günlerdeyim... Cahit Zarifoğlu