Sümeyye
@_mubhem_
“talih diye düşündüm, istatistik ve olasılığı bilmeyenlerin tesellisi..”
"Tuhaf değil, kötüyüm. Bazen olurum böyle. Ağlamak istiyorum. Çok aptalca bir şey bu ama geçer."
Beni tanıdığını sandı .Oysa beni tanıyan herhangi bir kimsenin tanıdığı kadar az tanıyor beni. Kendim bile tanıyamıyorum kendimi.
“Sevgiyi değerli kılan, uğruna ölünmesi değil, uğruna emek verilmesidir.”
giriş cümlesiyle beni etkileyen bu kitap; evlilik kurumunun öneminden, eşlerin birbirini tanırken ve evlenmeye karar verirken nelere dikkat etmesi konusunda birçok bilgi ve öneriyle dolu. Değerler kültürü ve korku kültürüyle yetişmiş iki insanın hayatlarından örnekler vererek bu iki yaşam tarzının olumlu ve olumsuz sonuçlarını gözler önüne seriyor. Bu sergilemeyi okuyucularından gelen mektuplarla destekliyor. Bu yaşanmışlık ve tecrübeler akılda kalıcılığı sağlıyor. Doğan Hoca, evlilik ilişkisinde yüz ve canın devreye girmesinden bahsediyor. Yüzün baskın olduğu bir ilişkide canın yalnız kalacağından, canın baskın olduğu bir ilişkide ise evliliğin şizofrenik bir hâl alacağını ekliyor. Bunun çözümünü ise çiftlerin kendini ifade edecekleri CAN alanı yaratılarak ama aynı zamanda toplumsal kültürün de bir parçası olarak uymak zorunda oldukları YÜZ alanı gerektiğini söylüyor. Kitap yalnızca evlenmeyi düşünen değil, birey olmayı başarabilmiş herkesin okuması gereken bir kitap diye düşünüyorum. İncelememi şu üçlük ile bitirmek istiyorum:
Bu can benden geçmeden
Bu dünyadan göçmeden
Bir tek seni sevmek çok değil…
