"Neye çok şaşıyorum biliyor musun?” diye cevap beklemediği bir soru sordu.
“Tüm o ölümlere şahit olduktan sonra nasıl hala hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamaya devam edebildiğimize.”
Oblomov içini çekti:
- Ah! Bu hayat, dedi.
- Nesi varmış bu hayatın?
- İnsana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor. Ne olur, şöyle bir yatıp uyuyabilsem... Hiç kalkmadan...
İvan Gonçarov | Oblomov