Ama yazının da bir yaşamı var sanırım; hem kağıdın üzerinde zuhur etmek için kendi zamanını bekliyor hem de kafamdakilerin kağıtta nasıl şekilleneceğine kendi karar veriyor.
Yalnızlığımın çevremde konuşacak arkadaşım olup olmamasıyla ilgili olduğunu sanırdım; çevremde bir sürü insan varken iliklerime kadar yalnız hissettiğimi görünceye dek.
Hayal et, kızlar onu bir tepeyе götürüyorlar
Gece çivit mavisi, ortam rahat
Çocuğun kafası karışık, ama sabit duruyor
Onlar çevrеsine toplanırken
Çok fazlalar, hepsi şarkı söylüyorlar
Hayatın güzellikleri hakkında
Ve çocuk ağlıyor, “Ben neden duyguyla, anlamlı şarkılar söyleyemiyorum?
Sanki her zaman körmüşüm gibi hissettiriyor
music.youtube.com/watch?v=3wVTmlD...