NG
@_nrcn
Yaşam, okunması gereken kitapları okumaya yetmiyor.
90 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Halil Cibran ile tanışmama vesile olan kitap, şu ana kadar okuduğum en güzel aforizma kitabıydı.
On iki yıl çalıştığı Orphalese kentinden evine dönmek üzereyken o kentli halk tarafından durdurulup kendisinden hayata dair hemen her konu için fikri alınmak istenen El Mustafa'nın kitabı bu kitap.
Aşk, dostluk, iyilik, kötülük, haz, yaşam, ölüm aklınıza gelebilecek hemen her konu hakkında aforizmalar içeren muhteşem bir başucu kitabı.
Okurken altını çizdiğim o kadar çok cümle vardı ki bir yerden sonra çizmeyi bıraktım. Kitabı oluşturan cümlelerin tamamını bir defadan fazla okuyup üzerinde düşündüm.
Üslup arayışında olan ben böyle güzel bir üslupla yazılmış olan bu kitaba aşık oldum.
Yazar ile birebir aynı doğrultuda olduğum her cümlesine harfiyen katıldığım kısım "Çalışmaya Dair" kısmıydı. Kendimin de günlük hayatta sıkça kullandığım ve arkasında durduğum fikirlerin böyle bir kitapta tescillenmiş şekilde sunulduğunu görmek beni çok mutlu etti.
Okumak için geç kaldığım ama geç olsun güç olmasın dediğim bir kitaptı.
Okunması bir saatiniz alır ama etkisi bir ömür sürer.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Aşk ile çalışınca kendinizi nefsinize, birbirinize ve Tanrı'ya bağlarsınız. Peki aşk ile çalışmak nedir?
Giysinin kumaşını yüreğinizden çekilmiş ipliklerle dokumaktır, giysiyi sevgiliniz giyecekmişçesine. Evi muhabbetle inşa etmektir, içinde sevgiliniz oturacakmışçasına. "
...
" Çünkü gönülsüz pişirilen ekmek acı olur ve ancak yarısını giderir insanın açlığının. Eğer üzümleri istemeye istemeye ezerseniz, gönülsüzlüğünüz şaraba zehir katar. "
"İş, görünür kılınmış aşktır. Eğer aşkla çalışamıyor ve çalışırken sadece hoşnutsuzluk duyuyorsanız, işinizi bırakıp tapınak kapısında oturmak ve sevinçle çalışanların sadakalarını almak yeğdir."
Beni, Rus edebiyatının pek bilinmeyen bir yazarı olan Gonçarov ile tanıştıran Oblomov'a mı yoksa Oblomov ile tanıştıran Gonçarov'a mı teşekkür etmem lazım karar veremedim.
Kitabın sayfa sayısı sizi asla korkutmasın zira diyaloglardan oluşan kitaba yazarın akıcı anlatışı da eklenince kitap kendiliğinden gidiyor. Tabi bunun yanında kahramanımız Oblomov'un ilerleyen sayfalarda Oblomovluğu bırakıp bırakmayacağını merak ediş de kitabın kendini okutmasını sağlıyor.
Rus edebiyatı eserlerini normalde de pek severim ama Gonçarov'un dilini, üslubunu olaylara realist yaklaşımını takdir ettim.
Oblomov, insanların durağanlıklarını, eylemsizliklerini "oblomovluk" adının arkasına sığınarak onu adeta bir savunma mekanizması olarak kullandıklarının en güzel örneğidir.
Kahramanımız Oblomov da hayat akıp giderken hayata pencereden bakmak istemeyecek kadar kendini dünyadan soyutlamış, kabuğundan çıkmayan ve ilginçtir bundan da şikayetçi olmayan bir karakter.
O kadar halinden memnun ki sayfa 200 küsürlere kadar bile yatağından çıkmamış biri.
Yeri geldi bu hali beni çok sinir etti.
Gonçarov bu kitabında Oblomov ile Ştoltz'u iki tipi temsil edecek şekilde bizlere sunmuş.
Oblomov ne kadar eylemsiz ise Ştoltz tam tersi bir hareketliliğe sahip. Oblomov, toplumun belki de dışardan bakılınca asla anlaşamacağı bir tip ise Ştoltz aksine toplum içinde değer görülen itibar sahibi bir birey. Hatta kitap boyunca geçen diyaloglarda Ştoltz'un bu konumda oluşunu Oblomov'a ettiği önderlikten çıkarabiliyoruz.
Kitabı okurken Oblomov'un her şeye karşı olan eylemsizliği beni çok sinir etti. Her şeyi yarına ertelemesi ve yarınlarda da bunları yapmaması kafa yedirtti diyebilirim. Belki de Oblomov ile karakterlerimizin zıt oluşundan kaynaklanmıştır bu. Ben kendimi daha çok Ştoltz olarak
