Oya Erzurumlu yazar
@_oyaerz_yzr
46 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Reklam
Gün yavaş yavaş bırakıyor yerini geceye
Hava gri, alabildiğine soğuk bu gün
Yüzümde yarım, alaylı bir gülümseme
Soğuktan kurumuş ellerime bakıyorum
Yaşlanmış biraz sanki,
İçimi içime çekiyorum derin derin
Ne kadar hızlı geçiyor yıllar,
Ömürüm ne çabuk tükeniyorsun.
Kıymetli yıllarım ne çabuk geçtin
Ben daha yaşadığımı anlamadan.
Ben daha kendimi bulmadan
Ben daha içten gülümsememi salmadan
Erkenden beyazlayan saçlarımı
Saklayarak geçiyor zaman
Aynada gördüğüm yüz
Yorgun çizgilerle sarkmaya başladı çoktan
O ayna da bir kez olsun
Gençliğimi gördümü ki gözlerim
Hatırlamıyorum
Unuttum genç olan beni
Belki de hiç çocuk olmadım ki
Gençliğimi göreyim
Hep büyüktüm
Hep yaşlıydım ben
Hiç alımlı olmadım ki
Önce evlat
Sonra sevgili
Sonra eş
Sonra anne
Arkadaş, dost
Başına ne gelirse gelsin, başlarına aynı şey gelince üzülen, şaşkına dönen, ağlayıp sızlayan insanları getir gözünün önüne. Şimdi nerede bu insanlar? Hiç bir yerde. Öyleyse? Sen de onlar gibi mi yapmak istersin? Neden o insanları kışkırtan, etkisi altına alan ve onlara boyun eğdiren bu geçici duygulardan nasıl faydalanacağına odaklanmıyorsun?
~Marcus Aurelius/Düşünceler~
Ne demek kendini bulmak?
Kendimi biliyorum, kendimi tanıyorum ya da kendimi buldum dediğiniz de gerçekten sonuca ulaşmış oluyor musunuz?
Nasıl başlıyor bu yolculuk?
Bana göre doğduğumuz andan itibaren başlıyor. Başımıza gelen her şey kendimizi bulma yolcuğunun bir adımı aslında ve muazzam bir yolculuk. Önemli olan bunu farkederek adım atmak. Başımıza gelen her şey ve bu şeylere karşı gösterdiğimiz tepkiler, aldığımız önlemler, başa çıkma şeklimiz hepsi kendimizi bulma arayışımızda yardımcı kaynaklar. Bunu farketmeye başladığımızda yolculuğumuz da kolaylaşmaya başlıyor. Ana kaynak ne? İstemek olabilir mi? Önce sanırım şu soruyu sormalıyız kendimize ben kimim? Ben kimim sorusunun dürüst cevabı hoşunuza gitmiyorsa ya da eksik geliyorsa o zaman şu soru sorulmalı mı? Ben nasıl biri olmak istiyorum. İşte yolculuk başlıyor...Bir yol ağzındasınız bir çok yol ayrımı karşınız da hepsini aynı anda deneme şansınız ya da cesaretiniz olmayabilir. Ancak ben şuna inanıyorum, her yolculuk cesaret ve güç ister, ne olursa olsun denenmeli, denenmeden test etmeden gücümüzün ne olduğunu bilmemiz imkansız. Her insan yaradılışı gereği o güce sahip sadece biz bilinmeyenden korkuyoruz. Hedef belirlemeli önce, sonra o hedefe doğru başlamalı yolculuk hedefe ulaştığında evet bu konu da ben buyum diyecektir. sonra ikinci hedef ikinci yol.... bu böyle devam edecek düşünsenize hedefler belirledikçe yolculuk artıyor ve o yol boyunca sorunlar, hatalar, yanlışlar kadar mucizeler de beraberinde geliyor en büyük mucize de sizi siz yapan özellikleri keşfetmeye başlıyorsunuz. Bu da önce sizin kendinizi farketmenize ve nasıl biri olmak istiyorum sorusunun cevabına götürüyor. Sonra bu benim diyoruz ve kendimizi bulduğumuz zaman da yolculuğa kendimizle devam ediyoruz. İşte bence en büyük başarı yolculuğu da