“Bahar geçsin, yaz geçsin, biz de onlar gibi olacağız” dedim. “Acı veriyor mu peki?” diye sordu. “Acı hissetmiyorsun. Tıpkı güzün rüzgârla dökülen yapraklar gibi oluyor.” “Fakat yapraklar yeniden çıkar.” “Bizimkiler çıkmıyor.”
.. Bu bana kanat takıp uçmaya çalışan bir Yunan mitolojisi kahramanını hatırlatmıştı. Havada uçarken güneşin sıcaklığından kanatları erimişti ve denizin dibini boylamıştı. Böyle hayallere sahip olduğumu bilmek beni güldürmüştü.