Hakan Günday'ın okuduğum ikinci romanı. Kinyas ve Kayra'dan sonra okurken biraz daha az zorlandım doğrusu. Yazarın kitapta bahsettiği şeyler bir zehir gibi. Okurken öyle zorlayan, insanlığını sorgulatan şeyler yazıyor ki. Amacı da bu. Görüyor ve kusuyor, kustugunu da onu okumak isteyen herkese gösteriyor. Dünyada zaten var olan ama yok sayılan şeyleri bir kez daha göz önüne getiriyor. Kinyas ve Kayra'yi okurken de bunu düşündüm. Nasıl bir hayal gücü bunları yazabilir. Aklım almıyor, yazmak beni hep büyüleyen bir şey. Güzel bir sonla bitti. Iki Derda'yı birbirine kavusturan kisinin Oğuz Atay olması yazarın kitabı oğuz atay'a adadigini düşünmeme sebep oldu.
çürümenin kitabından sonra yalan değil bana biraz iyi geldi. içime su serptti. hayat yeniden yaşanabilir bir hal aldı. neyse tarihi hatırlamadığım kadar geçmişte okuyacak listemdeydi bu kitap. elime geçmişken okumuş oldum. evrene enerji, manifest, dua etmek bunların hepsini bilinçaltı adı altında anlatıyor. gayet kabul edilebilir buldum. realistik baktığımda ve biraz da şüpheci bir insan olduğum için bazı yerler saçma buldum. ama yine de zaten hayatı az buçuk kitaptaki gibi yaşadığım için tamam dedim. iyidir.
