kitap maalesef elimde biraz süründü. ince olmasına rağmen ağır bir dili vardı. akıcı da değildi. üstelik okuduğun her satırda seni düşünmeye ittiği için çok yavaş okuyosun. bir yandan iyi bir yandan ise hep olumsuzluk hep melankoli. yalnızlık konusunda yazdığı her cümlede kendimi buldum. daha çok etkilendim. bitirdigime sevindim. ovuldugu kadar olduğunu düşünmüyorum
kitap öyle çok süründü ki elimde. katlanamaz oldum resmen kendime. 3 ay oldu belki de. bu kitapla beraber başka kitaplar okudum, bitirdim ama bu ancak bugün bitebildi. lise dönemimde bir kere Tutunamayanlar' a başlamıştım da hiçbir şey anlamıyorum küçüğüm daha demek ki diyip bırakmıştım. ben galiba oğuz atay okumak için hala küçüğüm. anlayana kadar neler çektim inanamazsiniz. ne olay, ne üslup yok bir türlü oturmadı bende. neyse dedim tamam anladım dediğim yer bitmesine son 100 sayfa kalaydi düşünün. olsun bitirdim ve sevdim. yakın zamanda olmasa da bir gün tutunamayanlari okuyacağım. kesin bilgi.
bir zamanların oldukça popüler olmuş kitabiydi. ben cogu zaman popüler kültür kölesi olmayı red ettiğim için okumamıştım. kütüphanede görünce ödünç alıp okudum. çok akıcı. tam da reading slumptan çıkaracak türden. dili yalın konusu da ilgi çekiciydi. kitabın konusu hayal ettiğimden bambaşka çıktı. daha çok kişisel gelişim kitabı sanıyordum. neyse işte abartılacak bir yanı da yoktu bence. anlam veremedim o dönem niye bu kadar ünlendi.
