Kitabi ne zamandır okuyacağım diyip bekletiyordum. Galiba bir sene önce zeki demirkubuzun "yazgı" filmini izlemiştim. Bu kitaptan uyarlama zaten. Kitabı okurken biraz filmle kiyaslarken buldum kendimi. Bazı yerleri farklıydı galiba filmi daha çok beğendim. Kitap rahatsız etmek için yazılmış zaten. Karakterin hayata karşı bir anlam arayışı yok. Yalnızca yaşıyor sonunda ise ne için yaşadığını buluyor. Ama sonunu pek beğenmedim filmin sonu daha iyi bitmişti. Kısa zaten hemen okudum bitti.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
kitaba arkadaşımın ısrarı ile başladım. beni baya kitaba karşı beklentiye doldurdu. okurken keyif aldım. aile ilişkileri falan sevimliydi bence. ölüm pek etkilemedi yani. ama o son neydi öyle. binbesyuz tane teorime karşı beklenmedik bir son şaşırttı beni. tatmin ediciydi
Kitap gereksiz birkaç gün elimde gezdi. Tamamen benim suçum nedeniyle. Oldukça ilgi çekici bir anlatımı vardı. Annenin dilini çocukluğundan, babanın dilini evliliklerinden ve Yana'nin dilini günümüzden aktarıyor büyümüş haliyle. Çarpık aile ilişkileri, çocukluk travmaları ve bunların sebep olduğu günümüz sorunları. Derin ve etkileyiciydi. Üzücü bulduğum çok nokta oldu. Yetişkin gözüyle bakıp genel kitaba kahrolmamak elde değil.
kitabı iki günde okudum bitti valla. tek oturuşta bı baktım 100 sayfa okumuşum. su gibi aktı gitti. sadece içim daraldı okurken. üzüldüm olaylara. kitapta herkes kendinden bir parça bulacaktir. elbette çevresindeki bir kişi bu karakterlerden birisidir veya bu karakterlerden biri kendisidir. uzun süredir bilinç akışı tekniğiyle yazılan bir kitap okumamıştım. keyif aldığım kadar üzüldüğüm sıkıntıya girdiğim yerler de oldu.
mutsuz olduğum bir anda kütüphanede gezerken gördüm. oh dedim mutsuzluğu güzelleştiren bı kitap. bayılırım. insanoğlu mutlu olmaya çalıştıkça daha da mutsuzlasiyor ve kitapta bundan bahsediyor. sıkmadan farkındalık oluşturan bir kitaptı. begendimm
