rüvivento
@_ruveyda01
önce okuyacağız.
Anavatanına dönmeye , unutturulmaya çalışılan BİZİ hatırlamaya hazır mısın ?
Everest Yayınları
Reklam
Sadece bir zerre olduğunu unutmadan, hayatla savaşmayı bırak ve yaşama sahip çık. Kimin yaşamı olduğunu ölçmeden, bedenlenmiş her canın Allah'a ait olduğunu anlayarak, cana değer biçmenin bu gezegendeki en şeytani şey olduğunu fark ederek ve sonucu ne olursa olsun elinden geleni yapmaktan vazgeçmeden,sakince, anlayarak yaşama sahip çık!
Ve asla unutma, Biz zaferden değil seferden sorumluyuz.Sonucu ne olursa olsun sen sadece yaşamı korumak için gösterdiğin çaba kadar insansın ve işte, insanlığının ölçümü için buradasın.
Everest Yayınları
Hissettiğin her şey, yapmayı seçtiğin her davranış, tutmayı seçtiğin her taraf, girmeyi seçtiğin her kavga ve emek verdiğin her barış insanlığı etkiliyor, şekil lendiriyor, çünkü yüce ortak bilinç Bizim gibi milyarlarca zerreden oluşuyor.
Everest Yayınları
Nur içinde uyu Ayşe'mHayat ve İnsan
önümüzdeki ay gelirim, haftaya gelirim, ben mutlaka bir gün gelirim ve sen de mutlaka her zaman oturduğun koltukta oturursun, diye düşünüyordum. yani her zaman orada olacaktın. cenazene geleceğimi düşünmedim hiç. geldiğimde seni bulamayacağımı. kahkahalar attığımız evde herkesin ağlayacağını. çünkü sen gülmekten hoşlanırdın. bu evin duvarları senin espirilerin, şarkıların, gözlerin parlayarak anlattığın anılarınla ayakta kalırdı. koskoca ev tepemize çöktü. herkes burada, bir tek sen yoksun. giderken hiçbir şeyin ertelenmemesi gerektiğini çok sert bir şekilde öğrettin bana. bize. çok yorulmuştun, umarım artık istediğin gibi dinlenirsin. umarım bir yerlerde kahkahalarını atmaya devam edersin. seni çok seviyorum. seni çoooook seviyoruz.
hayatın beni kucaklamasıyla boğmasını hep karıştırdım. inişlerim ve çıkışlarım birbirine girdi. koskoca bir düğümün ortasında bazen bağdaş kurup sadece oturdum. çıkış yolunu hiç bulamadım. bu karmaşanın ortasında çok huzurlu anlarım oldu. bazen o kadar güçlüydüm ki, ben bile yıkamadım kendimi. koskoca dünyaya rağmen, kendime rağmen ayakta kaldım. sonra yıkılabilmenin ayakta kalmaktan daha fazla güç gerektirdiğini anladığım günler oldu. sayısız kahkaha attım, zihnimin içinde saklambaç oynadım. ama her seferinde, kaçtığım yerden sobelendim. kaçtığım şeylerin kucağına düştüm. sonra kaçmadım. bu sefer kayboldum. olduğum noktada, durduğum yerde evren kendini baştan yarattı. tek bir hücremi bile tanıyamadım, yabancılaştım. bazen neye tutunduğumu unuttum. en ufak şeyleri dağ yaptım, sebep aradım. bağlanma konusunda çok zorlandım. sonra bir bıçakla tüm bağları kopardım. döndüm, durdum, yürüdüm, koştum. hayatımın çevresinde dolandım. kaldırımların üstüne baktım. insanların yüzünde bir şeyler aradım. kötüyken, kimseyi, arayamadım. insanların yüzüne bakmayı bıraktım. kaldırımlara bir daha baktım. çizgilere basmadım. çizgileri ayırt edemedim. nefesimi tuttum. nefesimi kontrol edemedim. hızlı, hızlı, çok daha hızlı. yoruldum. yerimde duramadım. iz bıraktım, izimi sildim. burdayım, diye bağırdım. ben buradayım. sesimi kestim. soluğumu kestim. hayatımın çevresinde bir daha dolandım. çevremde olan insanlarla olan bağlarımı turladım. çok kalabalıktım, çok yalnızdım. varlığımı sürdürdüm, varlığımı sorguladım. kendimi güzel olan her şeyi yutan bir kara delik sandım. sonra hayatın beni yutan bir kara delik olduğunu anladım. kendimi affettim. kendimden özür diledim. hep bir savaştaydım. hep bir barış imzaladım. ama çıkış yolunu, hiç. avucumda bir hayat var, ve ben onunla ne yapacağımı
Reklam