Keder ve isteksizlik, Werther'in ruhuna gitgide kök salmış, birbirine iyice kenetlenmiş ve gittikçe bütün benliğini sarmıştı.
Zavallı
Nedir insan, hep övülen bu yarı Tanrı? Güçlerinden, tam da en gerekli olduğu yerde yoksun kalmıyor mu? Sevinç içinde yükseldiği, acılarla yıkıldığı zaman, tam da uçsuz bucaksız sonsuzlukta kendini yitirmeyi özlediğinde, o vurdumduymaz ve soğuk bilince geri dönmüyor mu hep?
Bir zamanlar tüm ruhumu sarmıştın, ama şimdi bana yüz çevirdin!
Dine karşı saygılıyım, bunu biliyorsun, kimi tükenmişler için bir destektir din, kimi dermansızları diriltmiştir de.
Bugün
Tanrı biliyor ya! Çoğu zaman, bir daha uyanmama isteğiyle, hatta bazen bir daha uyanmama umuduyla yatıyorum yatağıma; sabah gözlerimi açıp da güneşi gördüğümde içerliyorum.