Seda
@_seda
Puan vermedi·272 syf.·
2018 157. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İroniler kitabı. Bir eleştiri ancak bu kadar güzel işlenebilir. Dönemi anlatıyor, dönemimizi. Kitabın kahramanı ile gündelik yaşamımızda çok sık karşılaşıyoruz. Vasatlığın tahakkümü, cahilliğin yükselişi, bilgisizliğin erdemi. Evet, bu gerçekten bizim yaşadığımız toplum. Yazar aklımı fethetti. Kıkırdayarak okudum kitabı. Ayrıca bu kitap yoğun eleştiriye tutulmuş ki nedenini anlamadım. Neymiş Puslu Kıtalar Atlası'ndan sonra hiç tatmin edici gelmiyormuş. İhsan Oktay Anar gerçekten özgün bir yazar, kendini tekrar etmemesi ve zihninde böyle delice dünyalar yaratması sizce de güzel değil mi? Ah şu beklentiler...
İnsan doğasının vahşetini sade bir dille aktarıyor. Aslında insanların değil insanlığın süregelen körleşmesini görüyoruz. Hepimiz beyaz sütün içinde boğmadık mı vicdanımızı?
Yozlaşma, cinayet, tecavüz, zorbalık buna karşın dayanışma, paylaşma, koruma. Yani iyi ve kötü. Kimin hangi tarafta olduğunu veya olacağını bilememe. İnsanın temelinde yatan anlaşılmazlık, kaos. Düzenlerinden koparılmış körler, kargaşanın düzenine teslim oluyor. Hiçbirimiz bunlardan uzak değiliz, doktorun karısı umudun öncüsü. Cehennemi yaşayan son umut neferi.
Küçük kırılma anları ne kadar kolay yaklaştırıyor ilkelliğe. Yani insanın özü olan ilkellik, başlangıçta var olan ve modernite ile yüz değiştirmiş bir şekilde sonunda da var olacak olan.
