Cenneti ve cehennemi arıyordum, dünyanın ve sonsuzluğun ötesinde. Görkemli bir ses yankılandı göklerde: “Ne arıyorsun? Cennet de sendedir cehennem de!”
Öyle davran ki, kimse bilgeliğinden acı çekmesin. Kendimi tut, öfkelenme. Gerçek bir gönül arılığına varmak istiyorsan, senden başka hiç kimseye vurmayan talihine gülümse.
Ne gülün fısıltısı, ne rüzgârın ıslığı,
Ne şarabın ısısı, ne sözün ıssızlığı,
Bana Hayyâm’dan kalan kendim oldu sadece:
Elif’ten daha çıplak bir ruhun yalnızlığı!