“Herkesin birbirine iktisaden müsavi* olduğunu farz edelim. Kimse kimsenin yardımına muhtaç olmayacak mı? İş sade maddi menfaatten mi ibaret? Başkalarının fikirlerine ve tesellilerine de muhtaç olmayacak mıyız?” Gözlerini bile kırpmadan uzun uzun düşündü:
“Ölüm var,” dedi, “en zengin adam ölüm karşısında teselliye muhtaçtır ve teselliyi verene minnet duyar. Bütün insanlar birbirlerine yalnız iktisaden değil, her hususta tıpatıp müsavi olsalar gene bazı zaaf anlarında birbirlerine muhtaç ve minnettar olacaklar.”
İnsanın insanlığı, hayvanlığından daha mı azdır? Kafası işkembesinden daha mı sefildir? Menfaatinden başka mülahazası, itikadı yok mudur? Varsa da bu menfaatinden doğma iğreti bir ihtiras mıdır? Hayır!