Tek korkum henüz kendimi tanımamışken yarın bir gün ansızın ölüvermek! Çünkü tecrübelerimden, benimle diğerleri arasında ne korkunç bir uçurum olduğunu fark ettim ve mümkün olduğunca susmam ve düşüncelerimi kendime saklamam gerektiğini anladım.
Belki dikkat ettiniz, etrafınızdaki ağaçlar ekseriyetle söğüt ve servidir. Bahçemin ölüm ve ahiret kokusu dağıtabilmesi için bu tür ağaçları tercih ettim. Etraftan burnunuza gelen bu mezarlık kokusu işte bu yapraklardan dağılıyor.
Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız.