Tuğba Bal
@_tugbabal
89 okur puanı
Ocak 2016 tarihinde katıldı
Rizzoli ve İsles serisinin devam kitabı olan Günahkar kitabında bu defa cinayetler farklı bir boyut alıyor. Kilisede vahşice öldürülen Rahibe Camille ve hayata sıkı sıkı tutunan Rahibe Ursula. Sanki 'size anlatacağım çok şey var onları söylemeden gitmemeliyim' der gibi.. Bir de yüzü maske gibi soyulan, elleri ayakları kesilen gizemli kadın. Bu cinayetler birbiriyle bağlantılı mı ? Ya da hangi günahın bedelini ödüyorlar ?
Rizzoli ve İsles artık yakın arkadaş oldular. Hayatları da cinayetler gibi darmadağın. Bir taraftan Victor'un gizledikleri. Bir taraftan Dean'ın uzaklığı. Ama yine de sevmekten asla vazgeçmiyorlar.
Rahibeler, kilise hayatı, gizlenilen günahlar, kaçılan gerçekler, çözülemeyen şifreler, doktorlar, polisler, korkular derken heyecan dolu bir romanın daha sonuna geldik. Her bölümde hop oturup hop kalkıyorsunuz. Acaba neler olacak diye merakınız, sizi kitabın bir an önce bitmesine odaklıyor ve şifreleri çözdükçe olayları daha iyi kavrıyorsunuz. Cerrah ve Çırak kitabının devam kitabı olan Günahkar kitabı sizi bambaşka bir olayın içine sürüklüyor. Kilise ve çevresinde gelişen cinayetler, Hindistanda yapılan katliam.. Cinayetlerin sırları, katliamın gerçek yüzü, ölen hayvanlar, suda bulunan bir bebek ve daha pek çok iç karartıcı olaylar bu kitapta sizleri bekliyor.
Polisiye severler Rizzoli & İsles serisini kaçırmasın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tarih boyunca gelip geçmiş bütün işkenceciler, en sıradan rahatsızlıkların zamanla en dayanılmaz acılara dönüştüğünü biliyorlardı.
Öyle güzel bir kitap okudum ki, şiir tadında bir romandı. Neresinden tutsam da anlatsam, yaşadığım duyguları. Ahmed'i ve Asuman'ı nasıl getirsem dile. Ne dersem diyeyim eksik kalacaktır hissettiklerim. Lakin başlamak gerek söze.
Tarih 1895'i gösteriyordu. Günlerden cuma. Nedense günler hep cuma'da takılı kalıyordu. Deri bir defter anlatıyordu yaşananları. Bir deftere sığmıştı onca olanlar. Yürekten dökülenleri bir okusaydılar, defter dayanır mıydı hiç ?
Bir yangınla başladı her şey, beden yanığıyla. Sonra yaşayacaklarıyla o yanığın hiçbir şey olduğunu görecekti Ahmet.
Şifahanede tedavi oldu Ahmet, bir ses duydu ki, yüreği ilk aşka vuruldu.
Çocuktu Ahmet ama ondaki nefes kimsede yoktu. Vurulduğu ses neyin sesiydi. Bünyamin dedenin aşk ile üflediği nefese vurulmuştu. Ahmet, nefesini vermişti ilk aşkına. Nefesini feda etmişti. Aşk ile üflemeseydi acaba iyileşebilecek miydi yaraları ?
İyileşmişti, ama yollara düşecekti bir gün. Yollar onu mutluluğa eriştirecek. Yollar onu yangınlarda boğacaktı. Bünyamin dedesini kaybetmişti, buldu ama yine kaybetti. Sonra bir hatırası kaldı yanında adı 'Asuman'dı. Kimsesi olmayan Asuman. Beraber büyüdüler, kardeştiler, sırdaştılar. Günlerden cuma idi. Bir merak tutkusu ile düştüler köle pazarına. Ne olduysa orada oldu. Ne yaşandıysa orada yaşanıp bitmişti. İkisininde sönmeyen yangını o an başladı. Elleri tutuştu, sonra yürekleri alev aldı. Ahmet çoçukken ki yangınını unuttu. Asumanın dili tutuldu. Bir daha konuşamadılar. Sevda nöbetinde yanıp tutuştular, yanıp kül oldular.
Günlerden cuma idi. Ahmet, gitmişti. Neden gitmişti, niye gitmişti ? Asuman, onu terk etti sandı. Ama gerçek öyle değildi..
Ahmet ne yaptıysa Asuman için yapmıştı.
Şifahanede neyzendi Ahmet. Yolu Bursa'dan İstanbul'a düştü. Artık padişah sarayında büyük bir neyzendi.
