Tuğba
@_tuuvbaa_
Kuşların kayması şaka mı ?Alıntı
"Beyaz leylek göç sırasında aktif olarak uçmaz; onu taşıyan sıcak hava akımlarını kullanarak, süzülür. Atmosferin özel bir kimyasından doğmuş, bir çeşit görünmez kayık gibi..." Demek kuşlar sıcak havada kayarak, doğruca güneye gidiyorlardı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Benzetmeye bakAlıntı
Ben burada,
Montreux'de emekliye ayrılalı beri, leyleklerimin hayatı kusursuz. Her baharda aynı çiftler gelip, aynı yuvaya konuyorlar. Bir müzik parçasının notaları gibi düzenli. Oysa bu yıl, doğu leylekleri geri dönmedi.
KURTLAR İMPARATORLUĞU
İlk sayfalarda klasik bir polisiye gibi başlıyor Paris’te işlenen kaçak Türklerin kurban olduğu cinayetler, açıklanamayan ayrıntılar ve giderek büyüyen bir gerilim. Komiser Paul Nerteaux, bu cinayetlerin peşine düştükçe olayların sıradan bir seri katil meselesi olmadığını fark ediyor.Cinayetler arasındaki bağlar derinleştikçe hikâye bambaşka bir yere evriliyor ve ortaya çıkan tablo şu: Bu ölümler bireysel sapkınlıkların değil devlet, güç ve ideolojiyle iç içe geçmiş karanlık bir yapının ürünü. İnsanlar sadece öldürülmüyor; kimlikleri siliniyor, geçmişleri yok ediliyor hatta faklı tıp teknikleriyle kobay gibi kullanılarak zihinleri yeniden şekillendiriliyor.
Romanda Grangé, “İnsan nedir?” sorusunu merkeze alıyor. Hafızan elinden alındığında hâlâ sen misin? Geçmişin yoksa, ahlakın kalır mı? Kitap bu soruları öyle yüksek sesle de sormuyor okurun içine bırakıyor sinsice ve orada başlıyor olay.Paul Nerteaux karakteri olayların başladığı yerde dalıyor hikayeye. O bir süper kahraman değil aslında. Yorulmuş, sertleşmiş, hayatla arasına mesafe koymuş bir polis. Gerçeği ortaya çıkarırken bile rahatlamıyor; çünkü gördüğü şeyler ona şunu gösteriyor : Bazı suçlar çözülse de dünya daha iyi bir yer olmayacak ve olmuyor da.
Son bölümlerde bütün gerçekler açığa çıkıyor. Cinayetler deşifre ediliyor, sorumlular ortaya çıkıyor ve güya “adalet” yerini buluyor. Ama roman burada duruyor kötüler cezasını bulmasına rağmen zafer hissi oluşmuyor. İçini şişiriyor , anksiyeteni tetikliyor, gözün seğiriyor resmen çünkü Kurtlar İmparatorluğu bir “rahatlama” romanı değil.
Kitaptaki olaylar, sürekli cinayetlerin çevresinde dönüp durmasına rağmen bittiğinde akılda kalan şey cinayetler olmuyor onca olayı bir yana bırakıp insanın ne kadar kırılgan olduğunu düşündürüyor.
