Yasemin Esen Türkmen
@_yet_
“Vay alçaklar vay!..” (primo Türk çocuğu)
“‘Arzu edilenden çok arzu etmeye âşığızdır!” Breuer bu cümleyi tekrarladı. “Lütfen bana bir kâğıt kalem verin. Bu cümleyi unutmak istemem.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ön Söz
Yalnız okuyucunun artık Türkçe olan herşeyi anlayacağı yanılgısından kurtulması gerekmektedir.
Kütüphaneye, eski adıyla Kongre Kütüphanesi'ne, artık kimse öyle demiyordu.
Çoğu insan "kongre" kelimesinin ne anlama geldiğini tam olarak bilmiyordu. Hatta "kütüphane" kelimesi bile anlaşılmaz hale gelmişti.
Hiro, Juanita gibi bir kızı ilk gördüğünde, bakış açısı tamamen bozulurdu. Göz kapaklarına mavi şeylerden sürmüyordu. Giysileri koyu renkli, ona özel dikilmiş ve sadeydi. Ve kimseden bir bok almazdı profesörlerinden bile.
Sert, acımasız Afrodit’in kendisiyse bir putatapıcıdır.
