Zeynep Sena DEMİR
@_zuko
55 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
İvan İlyiç emrindeki insanlara eşitleriymiş gibi davranmaktan, onlara, kendilerini ezebilecek durumda olmasına karşın böyle yapmadığını, arkadaşça bir ilişki içinde olmayı yeğlediğini hissettirmekten hoşlanırdı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan kendini ister bir davaya hizmet ederek ister başka bir insanı severek ne kadar unutursa o kadar insanlaşır ve kendini o kadar gerçekleştirir. Kendini gerçekleştirme denilen şey ulaşılabilir bir hedef değildir çünkü çok basit olarak, insan bunun için ne kadar çaba gösterirse o kadar uzağında kalır. Başka bir deyişle, kendini gerçekleştirme sadece kendini aşmanın bir yan etkisi olarak mümkündür.
Özgür kalmış tutsağın her biri için, kamptaki deneyimlerini düşünürken tüm bunlara nasıl katlandığını anlamadığı bir gün gelir. Nasıl ki özgürlük günü geldiğinde her şey ona güzel bir rüya gibi göründüyse, bir gün kamp anıları da kabus gibi görünür.
Eve döndükten sonra ise en güzel anlardan biri, tüm ıstırapların ardından Tanrı’dan başka korkacak hiçbir şeyin kalmadığını fark ettiğin andır.
Bir gün bir ustabaşının bana kahvaltı payından gizlice ayırdığını bildiğim bir parça ekmek vermesini hatırlıyorum.  Beni o sırada gözyaşlarını sürükleyen o küçük ekmek parçası değildi. Aynı zamanda bu adamın, hediyesini eşlik eden sözleri ve bakışıyla birlikte verdiği “insani” bir şeylerdi. Tüm bunlardan dünyada iki insan “ırkı” olduğu sonucuna varabiliriz. İkisi de her yerdeydi, toplumdaki tüm grupları sızmış haldelerdi. Hiçbir grup tamamen düzgün ya da tamamen ahlaksız insanlardan oluşmuyordu. Bu anlamda hiçbir grup “ saf ırk” değildi ve bu yüzden de kamp gardiyanlar arasında bile düzgün birileri bulunabiliyordu.