Ne çok kırılmış, dağılmışım bu şehirde
Her caddesinde kırılan parçalarımdan dökülmüş
İnsanlar ezip geçmiş herbir parçamı
Kimisinin ayakkabısının altına yapışmış
caddeler boyu küçük küçük iz olmuşum
Her bir tekmede yeniden paramparça olmuşum
Kimi parçalarım insanların telaşlarına denk gelmiş
Aceleyle ezip geçmişler her seferinde
Kimse eğilip yerden kaldırmamış beni
Çünkü gururları müsaade etmemiş başlarını eğmeye
Hep dik yürümüşler, beni görememişler
Bana hiç iyi gelmemiş bu şehir
Hep içim buruk gezmişim sokaklarında
Hep yağan yağmurunda ıslanmışım
Güneşi de varmış ama ben üşümüşüm
bu şehirde
Sevdiği de olmuş ama ben rastlamamışım
sevgisine
Bu şehrin merhametini teğet geçmişim.
Hiç görmemiş hiç duymamışım bu şehrin
güldüğünü, sevdiğini, anladığını, bildiğini...
Hep ağladığını işitmiş, öfkesini yaşamışım
Dağıldıkça dağılmışım fakat yine de
ruhumu bırakmamışım hiçbir caddesinde
Kalbimi bırakmamışım hiç kimsesinde.
Ben bu şehirde büyümüşüm fakat şehir bende küçülmüş küçülmüş bitmiş. #budabirayseripekklasiğidir