İçsel bir yolculuk
@a_karacay
𐱅𐰇𐰼𐰚
YAZAR
Inst. @a.k.r.c.y
TENGRİ BİZ MENEN - KAFKAS - AHISKA
Zonguldak Bülent Ecevit Ünv. Elektronik Teknolojisi
İSTANBUL B. ÇEKMECE
18 Mart
1180 okur puanıŞubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Düşünmekten uyuyamamak. Tek ben miyim?İnsan ve Duygular
Gecenin kör saatlerinde, beni bir başına tavan ile konuşturan herkese küskünüm.
İnsan hayatını büyük ölçüde etkilemesi muhtemel kötü ya da iyi bir olay olduğunda başa gelebilen durum. Kişi yatakta bir sağa döner, bir sola döner fakat nafiledir zira beyin aynı olayı sürekli başa sararak kişiye oyunlar oynamakta, ilerde olabileceklere dair çeşitli senaryolar üreterek geceyi daha da uzatmaktadır. Olası bir sonuç pes edip yatağın içinde bağdaş kurup boş gözlerle karanlığa bakmaktır*.
Dertlerden, stresten, sorunlardan, üzüntülerden, hüzünlerden değil, direkt olarak fikir, tespit, düşüncelerden dolayı uyuyamıyorum. Uykusuzluğumun ve insomnianın kaynağı gündelik ya da aslında içinden çıkılabilir problemler değil, beynimin sürekli bir işlem dahilinde olup herkese ve her şeye dair düşünmesindendir. Her şeyi tahayyül edip, 30 dakika içinde onlarca farklı şey üzerinde farklı düşüncelere varmasındandır. Acı çekmeye kadar varan bir şeydir bu. Beynin otomatik olarak düşünmesi ve düşünmeyi bir an için bile bırakmamasıdır. İnsanlar sorunlarını düşünmekten uyuyamazlar. Bense insana, doğaya, hayata ve duygulara dair yoğun, geniş ve farklı şeyler düşünmeye devam etmekten, bunları durduramamaktan dolayı uyuyamıyorum. İçinde bulunduğum ahval bana acı veriyor. İnsanlar "takma kafana" dedikleri zaman onlara işkence etmek istiyorum çünkü düşünmek, durdurabildiğim, duraksatabildiğim ya da yavaşlatabildiğim bir şey olmadı hiçbir zaman. Uyku ilaçlarına bağlı bir hayat geçirmek istemiyorum, çünkü her psikolojik ilaç insanın kreatifliğini öldürmekte.
Uyuyamadığım zamanlarda bir yandan düşünmeye devam ederken, bir yandan araştırırım. Düşüncelerimi ve araştırdıklarımı bir araya getirip bir kanıya varırım. kanaatlere varırım. Hiçbir şey düşünmeme engel olmadığı gibi, uyku hormonlarım gerekli
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tarifini yapamadığım ayrıntılı ve hissiyatlı bir şey var ruhumda , içimde."Geriye dönüp baktığımda her şey kül... demek ki ateş benmişim." Düşünüyorum da , tüm her şey çok farklı olabilirdi...
A. Karaçay
.
.
'Şuan beynimden silmek istediğim her şey zamanında beni mutluluktan havalara uçuruyordu.'
A. Karaçay
'Şuan beynimden silmek istediğim her şey zamanında beni mutluluktan havalara uçuruyordu.'
A. Karaçay
Hayat hep mutluluk ile geçmiyor, zor günler, zor saatler kapıya dayandığı zaman seni sevdiğini söyleyen insan bile kapının diğer tarafında olabiliyor. Seçimlerine dikkat et, onurlu, haysiyetli ve şahsiyetli insan olmasına dikkat et. Yeterince iyi olmayabilirim. Doğru yerde doğru kelimeleri kullanamıyor ya da susmam gereken yerde konuşup seni zor duruma düşürüyor olabilirim. En büyük zorluklarını benim yüzümden çektiğini de kabul ediyorum.
İleride de çekmeyeceğinin garantisini vermiyorum... sonuçta asla istediğin kadar iyi olamayacağım.
Ama sana bir şey için söz veriyorum. Hayallerini, gerçekliğe kurban etmeyeceğim. Umuduna sarılıp beklediğin günleri, daha az aydınlık olanlarla değiştirmeyeceğim. Kim ne derse desin, ne kadar eleştirirlerse eleştirsinler, hatta kalplerini kırmak zorunda bile kalsam, en büyük harfli hayırlarımı bu uğurda harcayacağım. En kalın çizgilerimi bu sınırda çizeceğim. Çünkü biliyorum.
Başka konuları halledersin ama bu noktadan aldığın yara, ruhun için ölümcül olur. Elimden geleni yapacağıma en çok bunun için söz veriyorum. Kırılan, bozulan herkesi, her şeyi sen tamir etmek zorunda değilsin. geçmişe takılmanı isteyenlere istediğini verme. Her şeyi geride bırakmaya hakkın var ve bazen her şeyi olduğu gibi geride bırakmak, ihtiyacın olan tek şeydir. Hareket eden cisim hareket etmeye devam edermiş. Newton efendi öyle diyor. Bu hareketi nasıl kontrol edebiliriz?
Zamanda, hayatta ileri doğru hareket ediyor.
İnsan ise çoğu zaman yalpalayarak sağa sola ileri geriye doğru hareket ediyor. Bazen elimizde olduğunu sandığımız anları yöneten biz değilmişiz gibi hissediyoruz. Kolektif yaşamın katalizörleri olduğumuzu sanıyoruz. yoksa gerçekten öylemi. Çocukken çok düşerdik dizimizi, kolumuzu çok kanatırdık. Öyle öğrenirdik hayatı. Tatlı bir acıydı. Hayat işte,