İçinde hakikaten sevmek kabiliyeti olan bir insan hiçbir zaman bu sevgiyi tek bir kişiye inhisar ettiremez ve kimseden de böyle yapmasını bekleyemez . Ne kadar çok insanı, seversek, asıl sevdiğimiz bir tek kişiyi de o kadar çok ve kuvvetli severiz. Aşk dağıldıkça azalan bir şey değildir.
İçinizde mevcut olan sevgi, alaka, sarih olarak bilinmeyen bazı vesilelerle, zamanı tayin edilemeyecek olan bir anda, birdenbire birikir, tekasüf eder; nasıl tatlı tatlı ısıtan güneş ışığı bir adeseden geçtikten sonra bir noktada toplanıyor ve yakmaya başlıyorsa, kuvvetini fevkalede arttıran bu sevgi de sizi sarar ve tutuşturur. Onun dışarıdan birden bire gelen bir şey zannetmek doğru değildir. O, içimizde zaten mevcut olan hislerin bizi şaşırtacak kadar şiddetlenivermesinden ibarettir.