Ahmet Dulundu
@aahmetdulundu
Celal Şengör, fikir ve düşüncelerini çok değerli bulduğum bir biliminsanı. Genellikle katıldığım fakat bazen kesinlikle katılmadığım görüşleri oluyor. Bunun dışında söyleşilerini çok defa izlememe, dinlememe rağmen, Şengör'ün kaleminden okuduğum ilk kitap oldu. Diktatör kelimesinin "Elinde mutlak ve sınırsız bir otorite bulunduran yönetici." anlamına geldiğini, ek olarak ikinci bir anlamının da zorba olduğunu görüyoruz. Bu bakımdan baktığımızda ve bu gruba üye olan Hitler, Mao, Stalin, Mussolini gibi isimleri düşündüğümüzde Atatürk'ü bu insanlarla aynı gruba koyup bir diktatör olarak değerlendirmek, Atatürk'e hakaret gibi geliyordu. Fakat Sayın Şengör, diktatörlük kavramınında kendi içinde ikiye ayrıldığını bana göstermiş oldu. Bu kitaptan çıkardığım en büyük ders şu oldu: Yapılan bazı eylemler, eylemleri yapan kişiyi dışarıdan diktatör gibi gösterebilir fakat eylemleri gerçekleştiren kişiyi, bildiğimiz anlamıyla diktatör yapan şey, yaptığı eylemlerin veya söylemlerin doğurduğu sonuçlardır. Atatürk'ün bir diktatör olduğunu bu açıdan bakarak kabul ediyorum. Keşke tüm diktatörler, Atatürk gibi olsa.. Okumayı düşünenlere şimdiden keyifli okumalar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Alışkanlık, aşktan büyüktür! (spoiler)Edebiyat
Üç yıl, Anton Çehov'un okuduğum ilk kitabı oldu. Kitabı genel hatlarıyla yorumlayacak olursak, zengin bir adam olan Laptev'in doktor kızı Yulia'ya olan aşkı ekseninde gelişen olayları görüyoruz. İkili arasındaki aşk dışında, aile içindeki bozulmuş yapıya da dikkat çekiyor Çehov. Kitap bazı yerlerde tekdüze ilerliyor ve bu okuma da biraz sıkıcı gelebiliyor. Fakat yine de okunması gereken kaliteli bir eser olduğunu düşünüyorum. Okumayı düşünenlere şimdiden keyifli okumalar :)
Kendimizle yüzleşmek. (spoiler)Edebiyat
Merhabalar.
Tolstoy kalemini çok beğendiğim yazarlardan biridir. Bu kitabını aslında otobiyografik bir eser olarak değerlendirmek lazım. Tolstoy, yazmış olduğu bu kitapta aslında geçmişinde yapmış olduğu yanlışlarla bir bir yüzleşmek istemiş. Gençliğin vermiş olduğu enerjiyle doğru olana gözlerini kapatıp, kulaklarını tıkamış. Yaşı ilerleyip, düşünceleri tek tek yerine oturmaya başlayınca geçmişteki hatalarıyla yüzleşme ihtiyacını duymuş. Ellili yaşlarında hayattaki varlığını sorgulamaya başlamış ve bazı cevaplara ihtiyaç duymuş. Fakat ne kadar okursa okusun, hiçbir kitap, hiçbir düşünür, hiçbir din adamı onun sorularına tatmin edici cevaplar verememiş. Bu durum onu sonu olmayan dipsiz bir kuyuya çekip durmuş. O ise artık bu kuyudan çıkmanın tek yolunu kendini öldürmeyi düşünmekte bulmuş. Ne kadar okursa okusun bu düşünceyi aklından bir türlü atamamış. Aslında Tolstoyun yaşadığı bu dönem, hemen herkesin başına gelen bir dönem. Fakat herkes bu evreden çıkmak için farklı bir yol buluyor, bazılarımız sevdiklerimizi düşünerek hayata sımsıkı sarılırken, bazılarımız çözümü sadece kendini öldürmekte buluyor.
Hayatımı, bu kitabı okumadan önce ve okuduktan sonra olarak ikiye ayırabilirim aslında. Gerçi bu kitabı okuyan çoğu arkadaşımız aynen bu şekilde dile getirir hissettiklerini. Hepimiz bir dönem ölmeyi, her şeye son vermeyi istiyoruz. Fakat bazılarımız kendilerine 'İNANACAK' bir şeyler buluyor, uğruna hayata devam edecek şeyler. İşte bu inanç, bizi hayata bağlayan köprü görevi görüyor. Okumayı düşünenlere şimdiden keyifli okumalar diliyorum :)
Umut, her şeydir.Edebiyat
Merhabalar.
Öncelikle bu kitaba başlamadan önceki hislerimden ve duygu durumumdan bahsetmekte fayda olduğunu düşünüyorum. Bu kitaba başlamadan çok kısa bir süre öncesinde başarısız bir intihar girişiminde bulundum. Bulunduğum karamsarlık halinden kurtulmak için en iyi yolu okumakta buldum. Ne kadar doğru bir yol olduğunu okumaya başladıktan sonra bir kez daha anlamış oldum. Kitabın ana karakterinin başarısız bir intihar girişiminde bulunmuş bir kız olduğunu okuyunca kitap beni çok fazla okumaya teşvik etti. Hissettiğim bu karmakarışık ruh halini somut bir şekilde bir kitapta okuyacak olmak ve bu kitabın Paulo Coelho gibi usta bir yazardan okuyacak olmak çok heyecanlandırdı beni. Kitabı okumaya karar verme sürecimden kısaca bu şekilde bahsedebilirim.
Kitabın konusuna gelecek olursak, adından da anlaşılacağı üzere ana karakterimiz artık her şeyi tekdüze gören, günlerin art arda aynı çizgide ilerlediğini düşünen ve geçen zamanın sadece daha kötü hissetmeyi getirdiği algısına sahip olan, 24 yaşındaki Veronika. Hayatın tek düzeliğinden bıkan ve artık yaşamak adına hiçbir heyecan duymayan bu karamsar kadın, uzunca bir düşünme evresinden sonra çareyi hayatını sonlandırmakta, intihar etmekte buluyor. Bu girişimi başarısız oluyor ve kendini bir anda tüm ülkeye nam salmış olan 'Villette' adındaki akıl hastanesinde buluyor. Bu akıl hastanesi aslında bize tam olarak hayatı, doğru bildiğimiz yanlışlarımızı, umudu, sevgisizliği, nefreti, ve en önemlisi sevgiyi saf bir bir şekilde gösteriyor. Kitabın içeriğinden çok fazla bahsedip, okumak isteyen arkadaşlarımızın şevkini kırmak istemiyorum. Sadece kitapla ilgili birkaç cümle kurmam gerekirse, bu kitapta sadece Veronikanın ruhsal durumunu görmüyoruz. Yardımcı karakterlerin hikayeleri de bir o kadar etkiliyor ve sarsıyor. Her kitaptan