Hamit
@aakyapi
35 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·110 syf.·
14 günde okudu
·Okunma: 17 Mart 2022 16:55
·2022 11. kitabı
Reklam
Muhtelif Evhamlar Kitabı adlı öykü kitabını okuyordum. Bunu gören bir arkadaşım bu yazarın kitaplarını tavsiye etti bana. Okurken hem güldürüyor, hem de öykünün içine alan, anlatılanı hayal etmeni sağlayan bir yönü varmış sözde yazarımızın. Kitaplarından iki tanesini sipariş ettim tavsiyeye uyarak. Yazarın bu kitabını bugün bitirdim. Bitirdim, çünkü para verdiğim bir kitabı sonuna kadar okuyacağım diye bir prensip edinmeye çalışıyorum.
Yazarın başından geçen anıları komik bir şekilde anlatmaya çalışarak farklı bir tarz yakalamaya çalışmasını, bir dereceye kadar argoyu, küfrü kullanmasına bir şey diyemem. Ama bir okur olarak, güldürmek için bu kadar küfür, argo, kötü söz kullanılmış olması, bu kadar kendini kasması bir yerden sonra itici gelmeye başlıyor. Hayatımda duymadığım nice küfürlü söz var kitapta. Bir yerden sonra, sanki yazarın küfürlerini okumak için mi para verdim ...diye sizin de argoya başvurmanız olası.
Farklı bir tarz yaratmaya çalışan yazardan edebi yönü yüksek bir kitap beklemiyordum, ama kitabın bu kadar boş olması da üzdü. Espriler, komik olma çabaları, küfürleri görünce, kasıntılar vs fark edildikten sonra güldürmüyor zaten. Okumak isteyen arkadaşların iyice araştırıp karar vermesini tavsiye ediyorum.
Bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri oluyorsa orada güneş batıyor demektir” der bir Çin atasözü. Şatonun bulunduğu küçük tepenin eteklerindeki köyde yaşayan küçük memurların büyük gölgelerini okuyoruz. Roman boyunca K., okurla beraber, o bürokrasiyi, küçük memurları aşmak ve o Şatonun arkasındaki ışığı, gerçekliği görmek için didinip duruyor. Okurlar beraber diyorum, çünkü kimse mantıklı bir açıklama getiremiyor bu ulaşılmazlığa ve kitap boyunca K. ile beraber sorguluyoruz. Nereden geldiği, asıl işinin ne olduğu ve hatta adı dahi belli olmayan kahramanımız ile birlikte Şato’ya giden yolda karşılaştığı insanları mantık oyunlarıyla yeniyor, bazen onların oyunlarına da yeniliyoruz. Ancak, o şatoda yaşayan iktidarın asıl sahiplerine bürokrasiyi aşarak ulaşmak, onları görmek, onlarla konuşmak imkansızdır. Gücün en korkuncu görünmeyen, ulaşılmayan kişilerin elinde olanı olsa gerek. Bizim gördüklerimiz; küçük memurlar, müdürler, hakimler, polisler, ulaklar, öğretmenler ve bazen de yaşadığımız sokakta grup halinde dolaşıp efelenen bekçiler.
Yaptığımız iş ne olursa olsun bizler; baştan sona düzensizliğin içinde kendi düzenini kurmuş, bunaltıcı ve birazda tanıdık olan bu bürokrasiyi aşmakla yaşıyoruz. Kimi zaman biz de, K.’nın muhatap olduğu o küçük memurlardan biriyizdir. Memur olamasak bile, o memurları kutsallaştıran halktan biriyiz kimi zaman. Mesela toplumsal hayatımızın herhangi bir döneminde, bu sisteme uymasak, farklı fikirde olmayı denesek ne olacağını düşünüyor muyuz? Çevremizde bulunan diğer memurlar, akrabalarımız, arkadaşlarımız aykırı olduğumuz için bizi tebrik edip, takdir mi ederlerdi? Yoksa onların gözündeki yine yazarın Dönüşüm romanındaki Gregor Samsa gibi bir sabah dev bir böceğe dönüşmüş olarak mı buluruz kendimizi? Tamam abartmış olabilirim, bizi
