İnsanoğlunun kendini sakinleştirmesinin en doğal yolu, üzgün olduğunda birine tutunmaktır. Bu da fiziksel ya da cinsel saldırıya uğrayan kişiler için bir ikilem anlamına gelmektedir. Bedensel iletişimden korkarlar ancak umutsuz bir şekilde dokunmaya açtırlar.
Travma yaşayan insanlar, bedenlerinin içinde de güvensiz hissederler. Geçmiş, acı verici içsel bir rahatsızlık biçiminde canlıdır. Bedenleri sürekli iç organlardan gelen sinyallerin yağmuruna tutulur,bu süreçleri kontrol etme çabası karşısında ise genellikle içsel duygularını göz ardı etme ve içeride olan bitene karşı hissizleime konusunda uzmanlaşırlar. Kendilerinden saklanmayı öğrenirler.