"Birinden korkunca ondan nefret edersiniz ama boyuna da düşünüp durursunuz onu. Kendi kendinizi aldatırsınız ; aslında kötü değildi dersiniz. Ama onu görünce, tıpkı nefes darlığına tutulmuş gibi olursunuz, soluk alamazsınız. "
Kalabalik beni sahiden sıktı . Ben ikide birde böyle oluyorum,bazen bütün insanlarin boyunlarina sarilip öpecek kadar seviyorum, bazen de hiç birinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnizlik ihtiyaci . Öyle günlerim oluyor ki, etrafimda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Taşip dökülecek kadar kendi kendimi doyirduğumu hissediyorum. Kafamda, hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller, bana her şeylerden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovaliyor... Fakat sonra birdenbire etrafimda bana yakin birini ariyorum. Bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman ne kadar hazin bir hal aldiğimi tasavvur edemezsiniz.