Abdurrahman Tmz
@abd_tmz
“Zaten, bir felakete sükûn ve itidalle tahammül edenlerin manzarası, o felaket için ağlayıp çırpınanların manzarasından çok daha korkunç ve ezicidir. Kuru ve sabit gözlerin arkasında nasıl bir ateşin yandığı; yavaşça kalkıp inen göğsün içinde nelerin kaynadığı bilinmediği için, insan mütemadi bir ürkeklik ve tereddüt içinde üzülür...”
“Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir.”
17 yaşında tecavüze uğrayan ve yine kendi suçlu sayılıp törelerce ölüme mahkum edilen Meryem.
Herkesin imrendiği bir hayatı yaşayan ama bu hayatı hiç sevmediği için kendinden kaçan Profesör İrfan.
Dağlarda çocukluk arkadaşı ile savaşan, ölümden kaçan bir komando Cemal.
Kesişen hayatlardan, bu üç mutsuzluktan bir mutluluk çıkar mı?
Livaneli her zamanki gibi toplumu derinlemesine incelemiş, müthiş sosyolojik tespitlerde bulunmuş ve kalem oynatmaya korkulan konularda korkusuzca yazmış...
Bu kitapta Türk-Kürt, Sağcı-Solcu-İslamcı, Doğu-Batı, Kadın-Erkek, Cehalet-Medeniyet kısaca biz varız...
Bazı kitaplar vardır sizi içine alır ve siz o kitaptaki insanlar oluverirsiniz, işte bu da tam o kitaplardan biri.
Nasıl oluyor bunu nasıl başarıyor yazarlar bilmiyorum, tarif de edemiyorum ama resmen hissediyorsunuz hem de her şeyi.
Tolganay ile; genç aşık oluyor, evleniyor, düzen kuruyor, evlat sahibi oluyorsunuz her şey gönlünüzce oluyor. Bir gün savaş belası sizi de buluyor ve eşini-çocuklarını cepheye yolluyorsun.
Savaşa erkek yollamanın zorluğunu, geride kalmayı, özlemeyi, merakı, korkuları damarlarınızda hissediyorsunuz. En sonunda yine Tolganay ile bir ömrün sonlarında torunun ile hayata tutunmaya çalışıyorsunuz.
Kısacası bir ömrü baştan sona yaşayıp hissediyorsunuz tüm sevinç ve acılarıyla.
Bu kitap ile bir ömür bitiriyorsunuz, kitap bittikten sonra “heeyyy gidi günler” demekten kendinizi alıkoyamıyorsunuz (üstelik yaşınız kaç olursa olsun).
