“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
#306178316
Islık peşinde bu köpek
Bilmez mi o deli sesi
Bilmez ki, keçiler kuyruk sallamaz
Toynak tokuşturur, boynuz dolarlar başlarına
Flütün sesi, ıslanmaz hiçbir koşulda
Aç, susuz, sefil köpek
yine itlik peşinde ıslak sokakların
gece ıssızan kaldırımlarında
bir uğultu, ayak kokusunda
izler imdi rüya
koş-ulu-donun aylar ay*maz
kö-pek
fanusunda faun üfler nefsini
düdüklemişler hepsini
kaf'a buluyorsun baktıkça
yanmaz ciğerinde köor *
boğazı yırtılıyor
kupkuru it
kır-o-nos-talciyi
gölgesini takl-it-eden yağ-mert-im
sesinde topaklanmış küf tüter
ağlamaz görümceği
sallanır beşler beşi'nde bebeşler
uykututmazlara sarılmış
ne uyunur be-şş-ikte
ne olunur be-n'işte
Ben kendimi bulamadımŞiir
Oku dediler, okuyamadım,
Ben kendimi bulamadım.
Bir hallaçta bin olmuşum,
Ben birini göremedim.
Ya İlahi, ya İlahi,
Duyan seste bulamadım.
Oldum kurşun, kara toprak,
Ben kendimi göremedim.
Çaldılar sevdalar izinde,
Ölüm var ayak sesinde.
Bir nazlı yâr olamadım,
Ben kendimi bulamadım.
Ölü hüküm kara yazı,
Bende umut sararmıştı.
Bir ilahinin narası,
Ben kendimi bulamadım.
Varsa günahım affeyle,
Kaldım toprak, şâh eyle.
Ölüm ahirete kalsın,
Bu dünyayı bağ eyle.
İki yanımda iki toprak,
Kaderdir ufka varmak.
İnsanoğlu nedir, bulmak?
Ben kendimi bulamadım.
"Bana derler ki şeyâtîn (şeytanlar)
yolunu azdırır,
Ben bu zerrak (sahtekâr/ikiyüzlü)
sofulardan gayrı şeytan bilmezem."
Kaygusuz Abdal
Kaygusuz Abdal bu dizesinde; dış görünüşü dindar olan ancak gerçekte iki yüzlü, çıkarcı ve samimiyetsiz olan kimseleri (zerrak) en büyük kötülük ve şeytanlık kaynağı olarak gördüğünü vurgular.
Kaygusuz Abdal
Kaygusuz Abdal bu dizesinde; dış görünüşü dindar olan ancak gerçekte iki yüzlü, çıkarcı ve samimiyetsiz olan kimseleri (zerrak) en büyük kötülük ve şeytanlık kaynağı olarak gördüğünü vurgular.