ayşe
@abgulec
Unuttum neye kırılmıştım bir vakit, vakit dediğim hani şu ömür, benim olan, bana yazılan yani.
İmreniyorum, imrenmez miyim o çarşamba günleri akşam üstü Çiçekçi pazarından aldıkları ile Selimiye'deki evine gizli bir silüet gibi ağır adımlarla yürüyen ve dünyaya ince pardösüsü, ince çorabı ve zarif bedeni ile bir iz ve bir hakikati tebeşirle alacakaranlıkta çizerek yürüyen kadını görünce.
Aşırıya kaçtığımı biliyorum ama kaçabileceğim başka bir yer de yok. Aşırılık bazen bundandır.
İnsan haklı gerekçelerini açıklarken birden etrafın boşaldığını, gitgide ıssızlaştığını hissediyor.