ayşe
@abgulec
Ben öyle duyuyordum ki varlığım yokluğumun ispatına yarayacaktı da beni inceleyip "Var gibi ama yok," denecekti.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yani ben "Yokum," desem bana kim "Varsın," diyecekti bazen merak ederdim. İşin tuhafı ben yokum diyecek hâle kendimi daha yakın duymakla beraber yokum dersem varlığım ispatlanır korkusu da duyar, varım demeyi hiçbir şeyime yediremezdim.
Tuhaflık, bir komiklik ya da macera olarak aktarım olanağı sunan bir hâl yok ise o hâl ve kişi de yoktu. Daha doğrusu bu hâl ve kişiyi olduğu ile aktaracak bir lisan ve duygu geçkileri yoktu.
Öğretmenlerim beni pek de umursamadıklarından ya fazla mahcup, ya aşırı çekingen ve içine kapanık, arkadaşlarıyla denklik kuramayan biri olarak tanımlıyorlardı. Bu tanımları yapan da bunları dinleyen de, işittiğini de söylediğini de arkasını dönünce unutuyor ama sanki görevini yapmış oluyordu.
Tolstoy'a değil de kime inanacaktım, Faulkner'e değil de öğretmenime mi kulak kabartacaktım, istesem de olmazdı, olmadı.