ayşe
@abgulec
Bunlar benim derdim değildi. Suskun olmayan hiçbir derde zaten yakınlığım yoktu. Derdi taşlaşma ve gömülme olarak anlıyordum. Konuşunca, yemek yiyen hasta gibi iyileşecek demek oluyordu. İyileşene sevinilir ama bir gerçek dert konuşmaya başlayınca sanki değerini ve ederini terk etmiş oluyor öncesi için de şüpheler doğuruyordu. Dili çözülen dert, anlatılabilir dert, hele anlaşılabilir dert, dert değil sosyalleşmenin bir başka yoluydu, bir tür tavlaydı ya da dama.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Anlatanın belirsiz anlatışı gibi belirsiz bir anlayışım vardı. Kederine ortaktım ama keder tam nerede bilemiyordum.
Asıl sormak ve duymak istediğim hiçbir şeyi kimseye soramadım. Bana da hiç asıl söyleyebileceklerim sorulmadı. Bu ne demek?
Ne dediklerine tamamen uzaktım ama şiirden bana ulaşan ses içimden bir şeyleri yırtmış, ben de bu sesi duymuştum. Acaba bu sesi bilen var mı?
Huysuzluk, aksilenme, etkisiz ters cevap, kaçma, yabanilik. Bütün bunlar karşı tarafı püskürtmek içindi ama püsküren yoktu; rahatlamak içindi ama rahatlık yoktu.