Susarak anlattın bütün gizliyi
Sakladım duygumu ben konuşarak
Bir acı tarlası sessiz yüzünde
Aşkı yürürlüğe koyma savaşı
İçimde bir düzen kaynaşmaktadır
Büyük ve çekingen bakışlarından
En iyi anlatış artık susmaktır
Anladım bunu ben seni bilince
Gel denize yaslan yalnız denize
Sırrını denizler taşır insanın
Zaman bir hızdır ve yıldızdır akan
Esneyen günler ve gece üstünden
Bir uyku bölmezse anılarımı
Korkarım çıldırtır bu hayal beni
Gözlerin ne kadar İstanbul öyle
Sebiller uçuşur parmaklarında
Ortak günlerimiz tarih şöleni
Saçlarında sayfa sayfa güneşi
İçimde bir sergi var portrelerin
Hayalim her yerde kavrar gölgeni
Aşka ve tabiata ulaştır bizi
Gel kurtar bu şehrin gürültüsünden.
Mehmet Akif İnan / Zaman
Reklam
Karnının doymayacağı yerde, açlığını belli etme' demiş eskiler. Ne güzel sözdür. Her insana dert anlatılmaz, her insanla dertleşilmez. İnsan anlaşılmadığı yerde, yer edinmemelidir...
Yıkılma sakın buralarda kırlangıçlar uçarken
Yüreğini bir yumruk gibi sık ve bekle
Çünkü bir gün mutlaka döner o kuşlar
Çünkü bir gün mutlaka biter bu acı...
Gün doğuyorsa bir yerlerde, demek ki hala umut var
Ve yaşamak, her şeye rağmen, ne güzel şeydir
Yıkılma sakın, dik tut başını
Çünkü bu dünya, senin gibi güzel insanların yüzü suyu hürmetine dönüyor..
Ataol Behramoğlu
Ataol Behramoğlu
İçimde Açan Yol
Bir gün sustu içimdeki gürültülü şehir,
Kırık aynalarda aradığım yüzler çekildi geri.
Anladım; insan bazen en çok kendine uzaktır,
Ve en uzun yollar, kalpten kalbe varılır.
Bir avuç yalnızlık aldım gece denizlerinden,
Sessizliğin dilini öğrendim yıldızların gözlerinden.
Her acı, karanlıkta yanan bir kandilmiş meğer,
Her yara, ruhun göğe açılan gizli penceresi kadar değer.
Düştüm...
Toprağın sabrını öğrendim düştüğüm yerden.
Kalktım...
Güneşin merhametini öğrendim yeniden.
Ne kibir kaldı omuzlarımda eski bir yük gibi,
Ne de öfke; rüzgâra bıraktım kurumuş yaprak misali.
Bir nehir aktı içimden yıllarca durmadan,
Taşları törpüledi, korkuları yıkadı usulca ardından.
Ben sandığım ne varsa eksildi zamanla,
Ve eksildikçe çoğaldım hayatın derin anlamında.
Öğrendim ki ışık, gökten düşmez yalnızca;
İnsan bazen kendi karanlığını yakarak aydınlanır.
Bir damla sevgi büyür kalpte sessizce,
Sonra bütün âlemi kucaklayan bir bahara dönüşür.
Artık biliyorum;
Reklam
Reklam