Aşık mı oldum aç bu kitabı okuyorum Çok mu mutluyum açıp bu kitabı okuyorum çok mu mutsuzum açıp bu kitabı okuyorum acıktım mı açıp bu kitabı okuyorum uzun bir yolculuğa mı çıkacağım açıp bu kitabı okuyorum her yerden aylin ablanın omzuna yaslanıp onu dinleyesim onu okuyasım geliyor su gibi bir kitap Storytel‘de de denemiş ve çok beğenmiştim tavsiye ediyorum
Bilge Karasu okumak benim için her zaman merak uyandıran ama bira kadar da gözümü kapattığımda korkutan bir yolculuktu. Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı’nı bitirdiğimde ise neden bu kadar beklediğimi sorgularken buldum kendimi. İlk sayfalarından itibaren Bilge Karasu’nun o kendine has, felsefi ve bir o kadar da şiirsel dili beni aldı, kitabın içine fırlattı.
Bilge Karasu’nun katmanlı, felsefi ve şiirsel kurgusu ilk başta korkutucu gelebiliyor; açıkçası ben de öyle hissettim. Ama başladıktan sonra müthiş bir hızla sardı ve şaşırttı beni; hem zihnimi böyle zorlayan hem de bu derece sürükleyici bir metinle karşılaşmayı beklemiyordum. Zorluğuyla sürükleyiciliğinin bu kadar iç içe geçmiş olması, kitabı gerçekten eşsiz yapıyor.
Her satırını, kurduğu derin dünyaya duyduğum hayranlık artarak okudum. Hatta okumadım, yaşadım adeta; karakterleriyle birlikte ben de inancı sorguladım, yaşamı düşündüm, kuşku duydum, tedirgin oldum, yürüdüm, tırmandım, susadım, acıktım… İç dünyalarındaki o sonsuz hesaplaşmaları, baskılar karşısında verdikleri mücadeleleri okurken bunların aslında ne kadar bugüne ait, ne kadar bizden olduğunu düşündüm. Yaşamın karmaşasını, insanın kendi doğrularıyla dünyanın beklentileri arasında sıkışıp kalmasını Bilge Karasu öyle şahane cümlelerle anlatmış ki bazı paragrafları okurken zihnimin açıldığını, düğümlerin çözüldüğünü hissettim.
Okurken yaşadığım kitaplara hayran kalıyorum. Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı da tam olarak böyle bir kitap oldu ve bana kendimle yüzleştiğim, kısa ama yoğun ve nefis bir yolculuk yaşattı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
PİR-İ LEZZET: KALBİME YERLEŞEN, DAMAĞIMDA KALAN ROMANEdebiyat
Pir-i Lezzet’i düşündüğümde aklıma önce koku geliyor, sonra tat, ondan sonra da kitaplığımda durduğu yer. Okurken hissettiklerimi tam anlatabilmem zor, çünkü bu roman benim için yalnızca güzel bir okumadan ibaret değil. Hayatımda en sevdiğim ilk beş kitabı saysam, hiç düşünmeden arasına koyarım. Hatta artık biriyle edebiyat konuşurken, ona bir kitap hediye etmem gerekse, elim önce bu romana gidiyor.
Pir-i Lezzet’i okurken yaşadığım en belirgin şey, sürekli canımın tatlı, özellikle de şerbetli bir şeyler çekmesi oldu. Normalde okurken atıştırmalık arayan biri değilim, ama bu romanda sayfalar çevrildikçe zihnimde hep bir baklava tabağı, bir revani dilimi, bir güllaç parçası canlandı. Sadece tatlı da değil, ağır kokulu baharatlar, özenle pişmiş etler, farklı pilavlar, şerbetler, aklıma geldikçe bile içimi kıpırdatıyor. Yazar, mutfağı öyle bir anlatmış ki, kitap bittiğinde sanki uzun bir sofradan yeni kalkmış gibi hissettim. Karnım doymuş gibiydi, ama ruhum bir süre daha masadan kalkmak istemedi.
Romanın dünyasına girmek, bana biraz eski bir İstanbul rüyasına adım atmak gibi geldi. Tam olarak hangi yüzyıl olduğunu söyleyemiyorum, zaten kitabın da böyle net bir tarihi yok, ama Osmanlı kokusu her satırda hissediliyor. Saray koridorlarında dolaşırken, mutfağın sıcak taşlarına basarken, liman kentlerinin tuzlu havasını içine çekerken, arka planda hep o dönem var. Bazı detaylar, bazı isimler, bazı atmosferler insanın aklına Kösem Sultan dönemini getiriyor. Yazar bunu açık açık söylemiyor ama okur olarak sezdiğin, hissettiğin bir hava var. Ben de o havayı çok sevdim. Tarih dersi gibi değil, belgesel gibi hiç değil, daha çok hatırlanan bir rüya gibi.
Pir-i Lezzet’in en vurucu tarafı, baş karakterin kendisi. Beş yaşındayken kardeş katlinden sağ kurtulan bir şehzadenin, yıllar
pedroya çok sinirliyim
kitabı okurken sürekli acıktım günlerdir sağlıklı beslenmeyi sürdürürken iki gündür çikolataya sarmış durumdayım neyse ki az önce kitap bitti sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum
çok beğendim
Puan vermedi
Bugün sizi 1964’ten 1999’a uzanan iki kardeşin aynı bedende büyüdüğü acı dolu ama umut taşıyan bir hikayeye götürmek istiyorum…
Yoksulluğun,savaşın, yokluğun ve suskunluğun arasında başlayan bir hayat düşünün.
Bir annenin yıllarca beklediği evlat hasreti...
Bir babanın gururu ile çaresizliği arasında sıkışmış hali…Tüm bunların ortasında doğan masum bir çocuk...
Halil İbrahim.
Daha nefes aldığı ilk günden itibaren kaderi hiç kolay olmadı.Bir odalı evde tandırın sıcağında yokluk içinde ama sevginin gölgesinde büyüdü.
Çocukluğu yırtık ayakkabılar, yarım kalan kahvaltılar, acıktım diyemediği sabahlar ve yine de hiç eksilmeyen bir umutla doluydu.
Okul yıllarında yetersiz görülen mahallede sürekli itilen ama içindeki iyiliği hiç kaybetmeyen bir çocuktu o.
Bazen arkadaşlarının gölgesinde kaldı.Bazen hayatın yükü omuzlarına erken çöktü…Ama ne olursa olsun hep yürüdü.
Derken yıllar geçti.
Gencecik yaşında aile yükünü sırtlanmak zorunda kaldı.Aşkı tanıdı.Kayıplarla yüzleşti.Babasıyla söyleyemediği bir seni seviyorumun altında boğuldu.
Hayat onu en büyük sınava hazırlıyordu.
Kendi kimliği.
Halil İbrahim bir gün öğrendi ki yıllardır taşıdığı isim bile ona ait olmayabilir.
Mahkemeler, ifadeler, nüfus kayıtları, pasaport savaşları…
Bir gencin ömrünü tüketen o bitmeyen devlet koridorları.
Ama bu sadece başlangıçtı.
Almanya’ya gittiğinde hayat yeniden şekillendi.
Yabancı bir dil yabancı bir kültür yabancı bir dünya…
Orada rüyalarına sızan o gizemli kız...Karakız.
Halil İbrahim geçmişinden kaçmaya çalışırken geleceğiyle yüzleşmeye zorlandı.Bir çocuk gibi güçsüz bir adam gibi cesur…
Puan vermedi·58 syf.·
2025 7. kitabı
Kitap 3 hikayeden oluşuyor. İlk ikisi çok benzer. Çevirmen, kitabın sonunda iki hikayenin farklarını vermiş. İkinci hikaye ilk versiyonu hikayenin, ilk hikaye ise ikinci versiyonmuş. Sondaki hikaye ise yaşama çabasına değiniyor. Her şeye rağmen yaşama tutunuyor karakterimiz. Açlıkla ölğmle karşı karşıya gelse de başarıyor. En sonunda da yaşadıklarının etkisiyle yiyecek biriktirmeye başlıyor, kompulsif bir davranış görüyoruz. Hikayenin ortalarında da halisinasyon gördüğünü vs düşünmüştüm. Kitabın sonunda, evet artık şizofreni oldu demiştim ama kitabın sonunda karakterimizin bu biriktirme takıntısının da neyseki geçtiğinden bahsediyor. :)
Aydın gibi sıcak bir memlekette yaşıyorum. Bu sene, yazdan çıkıp sonbahara girerken, yağmurlu havada, hava sıcaklığın yavaş yavaş düştüğü, insanların yeni anca kazaklara geçtiği bir dönemde okuduğum kitap oldu. Ben üşüdüm. İçimi daha da üşüten bir kitap oldu. Üşüdüm, dondum kitabı okurken.
Sonra da acıktım. Hiç olmayacak bir yiyeceği düşünecek kadar; aklımdan geçmeyen bi yiyeceği zehirli mi değil mi diye düşünmeden yiyecek kadar acıktım. Ölümle burun buruna geldim kimi zaman. Hiç yakınlaşmamıştık sanırım bu kadar.
Okurken, bir de aklıma Game of Thrones dizisi geldi. Kuzey toprakları ve karla fırtınaya mücadeleleri geldi gözlerimin önüne. İzlediğim kadar kolay değilmiş o soğukla mücadele. Tek başına da yola çıkılmazmış.
Ben sıcak memleket ve sebze insanıyım :)
Üşümeyi sevenler okuyabilir kitabı :)
Ateş Yakmak
Jack London
Ateş Yakmak
Jack London