dünyaya bulaşmadım, öğretmenliği ve sessizliği seçtim,
hale bakıp sözlere aldırmadım diye, allah'a hamdediyorum;
içim içime sığmıyor.
onlar altın topladılar, ben hazine buldum.
onlar saraylar inşa edip bir kaç koltuk elde ettiler, ben tapınak inşa ettim ve iyilik tanrısının sonsuz iklimlerinde, saltanat tahtına kuruldum.
"sabırsız ruhlar, karasız gönüller, endişeli şahsiyetler ve ızdıraplı kimseler sürekli kurtuluş ve çıkış hasretiyle yanmaktadır."
Ingmar Bergman'a sormuşlar; gidişat kötü, dünya nasıl kurtulacak? “Utanç,” demiş Bergman. "Dünyayı bir tek utanç kurtarabilir."
“bozuldu ağa bozuldu, dünya kökünden bozuldu. üstüne bastığım toprak ayaklarımın altından kayıyor sanki. bu gün dünü arıyoruz, yarın da bu günü arayacağımızdan şüphen olmasın.”
