Son Kamelya, Sarah Jio’nun geçmiş ve şimdiki zaman arasında köprüler kuran, içinde sırların, aşkın ve gizemin harmanlandığı, okuyucuyu büyüleyici bir atmosfere sürükleyen popüler tarihi romantik romanlarından biridir. Yazar, alametifarikası olan iki farklı zaman dilimli anlatım tarzını bu kitapta da başarıyla kullanır.
Hikaye, İkinci Dünya Savaşı’nın hemen öncesinde, 1940 yılında İngiltere’deki gizemli Livingston Köşkü’nde başlar. Flora Lewis adındaki Amerikalı bir fırıncının kızı, ailesinin maddi sıkıntılarını çözebilmek için bir casusluk teklifini kabul eder. Görevi, köşkün bahçesinde bulunan ve dünyada sadece orada kaldığına inanılan, çok nadide bir çiçek olan pembe kamelya türünü (Middlebury Pembesi) bulup çalmaktır. Ancak Flora, köşkün içine girdikçe buranın sadece çiçeklerle değil, geçmişten gelen karanlık sırlar ve açıklanamayan cinayetlerle dolu olduğunu fark eder.
Diğer taraftan, günümüzde (romanın yazıldığı döneme yakın bir şimdiki zamanda) Addison adında bir peyzaj mimarı, geçmişindeki bazı acılardan ve sırlardan kaçmak için eşiyle birlikte aynı köşkü satın alır. Addison, köşkün bahçesini restore etmeye çalışırken, onlarca yıl önce gizlenmiş olan bu kamelya hikayesinin ve Flora’nın geride bıraktığı gizemli izlerin peşine düşer. İki kadının kaderi, yıllara meydan okuyan bu nadide çiçeğin etrafında düğümlenir.
Sarah Jio’nun akıcı, romantik ve merak uyandırıcı dili sayesinde Son Kamelya, bir yandan hüzünlü bir aşk hikayesi sunarken diğer yandan okuyucuyu son ana kadar süren bir sırrın peşinden koşturur. Tarihi dekorları, botanik ögeleri ve dramı seven okurlar için oldukça sürükleyici bir başucu kitabıdır.
Sarah Jio bu sefer bizi Livingston ailesinin sırlarla dolu geçmişine götürüyor.
Hikayeyi bir 40'lardaki Flora'nın dilinden,bir de 2000'lerdeki Addison'ın dilinden okuyoruz. Her karakter ilmek ilmek işlenmiş,zengin bir geçmiş hikayeye sahip,çok sağlam bir kurgu.
Fakat bu kitap bana yazarın diğer kitaplarından biraz daha farklı geldi.
Açığa çıkan sırlar ve karakterlerin geçmişleri diğer kitaplara göre daha karanlıktı. Ama şunu kesinlikle söyleyebilirim ki,elimden bırakamadım. Çok sürükleyici ve kendini merak ettiren bir hikaye. Bu açıdan yazarı çok seviyorum;kitapları kafanızı yormayan ama merak ettiren,okurken içinizi ısıtan bir yazar Sarah Jio.
Okumayan kalmasın diyorum(^o^)
Reklam
Sarah Jio, Yağmur Sonrası (The Last Camellia) adlı bu gizemli ve romantik romanında, II. Dünya Savaşı'nın gölgesindeki 1940'lar ile günümüz arasında köprü kuran bir aşkı ve İngiltere'deki görkemli bir malikanenin bahçesinde saklanan karanlık bir sırrı konu alır. Yazar; dünyanın en nadide çiçeği olan "Pembe Kamelya"yı bulmak için geçmişini geride bırakan Flora ile yıllar sonra aynı malikaneye yolu düşen Addison'ın kaderlerinin nasıl kesiştiğini anlatırken; ihaneti, derin aile sırlarını, pişmanlıkları ve küllerinden doğan umutları sürükleyici, duygusal ve atmosferik bir dille işler.
Kamuya Ders Kitabı
Muhtemelen uzun ve oldukça kişisel bir inceleme yazısı olacak.
Siddhartha Mukherjee gerçekten çok iyi bir hikaye anlatıcısıdır. Bu hikayelerini de iki ana örgü (bazen üç ana örgü) ile bize sunuyor. Bir hiyerarşi barındırmadan dilin imkanları çerçevesinde birinci ve ikinci demek durumunda kalacağım lakin; bu durum bir beğeni ya da önem farkına benim açımdan işaret etmeyecektir. Birinci olarak bilimsel bilginin günümüze nasıl geldiğinin anlatıcılığında çok kıymetli bir iş yapıyor Siddhartha. Kitabın içindeki her başlığın akademik yazındaki ilk noktasından günümüzdeki bilgi birikimine ulaşana kadar emek sarf eden her bir bilim insanına işaret ediyor ve okuyucuyu da bu kümülatif bilgi artışında aktif bir izleyici olarak ağırlıyor.
Diğer kısım ise okuyucu çektiği duygusal sayfalardır. Bir ders kitabı okurken okuyucu kendisini adı-sanı bilinen bir hastanın yanında Siddhartha'nın odasında şikayet dinlerken buluyor ya da hekim ile birlikte çare ararken... Aslında bu durum da duygusuz akademik bilginin omuzlarında yükselen romantize edilmiş güçlü beyaz önlüklülerin yükselmesine yol açıyor. Hastayı kurtarabilecek olan bilim insanları ya da hekimler...
Örgüdeki bir üçüncü kısım ise çok daha nadir de olsa önemli yerlerde Siddhartha'nın kendisidir. Onun duyguları, boş yollarda yürüyüşleri ya da kişisel aile işlerine dair satırlar. Yani, bu kitabın yazarı da bir insan olarak ve okuyucusuyla insani ilişki kurmaya devam ediyor.
Buraya kadar olan kısım kitabın nasıl kurgulandığı ile alakalı olsun. Devamı içinde Siddhartha taktiği kullanalım, durup durup farklı konulara sekelim.
***
Siddhartha bilimsel olarak anlaşılması zor konuları berraklaştırmada gerçekten iyi bir iş çıkarıyor. Tabii ki, bu yorum taraflıdır. Ben bu kitabın muhtevasındaki her bilgiyi en azından bir kaç kere ders
Sihirli Bahçe - Sarah Addison AllenEdebiyat & Roman
Sakin, akıcı, huzurla okunan, sevimli bir kitap. Yıllar önce ilk kez okuduğumda çok beğenmiştim, yaklaşık 20 yıl sonra da severek okudum. Zihnini fazla yormadan birşeyler okumak isteyenlere tavsiye ederim.
Özel yeteneklere sahip Waverley Ailesi üyelerine cadı-büyücü gibi söylentiler sebebiyle kasaba halkı tarafından mesafeli davranılmakta, hatta bazıları tarafından dışlanmaktadırlar. Bu sebepten aile üyeleri genellikle kendilerini tuhaf ve yalnız hissetmektedirler. Oysa kimseye bir kötülükleri yoktur.
Clair’in yeteneği çiçeklerin etkilerini bilme ve onlardan çeşitli yiyecek ve içecekler yaparak insanları etkilemedir. Sidney’in yeteneği insanlarla iletişim ve yaptığı saç kesimi modelleriyle insanların kendini iyi hissetmesini sağlamadır. Evanelle’nin yeteneği insanlara aniden lâzım olacak ufak tefek fakat önemli alet-edevat ve nesneleri hissedip temin ederek onlara hediye etmektir.
Waverley Ailesi’nin ninelerinden kalma güzel bir evleri, bahçesinde sihirli çiçekleri ve bir de sihirli elma ağaçları var. Bu huysuz elma ağacı kızdığı veya kıskandığı zaman insanlara elma fırlatmaktadır. Bu ağacın elmalarından yiyen insanlar halüsinasyon veya rüya olarak hayatlarının en önemli olayını bazen de nasıl öleceklerini görmektedirler…
1940'tan 2000'e uzanan bir kamelya hikayesi…
flora'nın middlebury pembesini aramasıyla başlayan hikaye addison'un boynunda kolyenin içindeki tohumla son buluyor.
sarah jio okumayı seviyorum akıp gidiyor sizi sıkmıyor yormuyor edebi anlamda çok bi şey katmıyor olsa da dünyanıza bir ışık huzmesi giriyor ve içiniz aydınlanıyor .
Reklam
Reklam