Okudum bitti·344 syf.·Edebiyat
8/10
Beğendi
·2026 1. kitabı
İnsanın ne olursa olsun kendine olan özsaygısını yitirmemesi gerektiğini yüzümüze çarpan, sarsıcı bir yüzleşme hikayesi...
Adelaide, çocukluğundan yetişkinliğine uzanan köprüde manipülasyonun gölgesinde büyümüş bir ruh. Öyle ki, kendisine verilen en ağır hasarları bile "Daha kötüsü de olabilirdi..." diyerek rasyonalize eden, acıyı bile zoraki bir iyimserlikle sarmalayan trajik bir polyanna. Geçmişin kırıklıkları yüzünden erkeklere ve uzun ilişkilere mesafeli duran bu yaralı kadın, bir gün hayatın akışında Rory ile karşılaşıyor.
Ancak Rory; bencil, narsist ve kendi varoluşundan başka hiçbir şeye alan açmayan bir girdap. İki gün varlığıyla ısıtıp, bir hafta yokluğuyla üşüten cinsten... Onun önceliği her zaman kendi konfor alanı ve düzeniyken, Adelaide tüm dünyasını, sevgisini ve hayati enerjisini bu bencil ruhun önüne sermeye kararlı. Hem de kendi içi kan ağlarken... Rory kendi küçük acılarına gömülmüşken, Adelaide’in feryatlarına kör ve sağır kalıyor, onu en derin yalnızlıklara mahkum ediyor. Adelaide, hayatının en kırılgan anlarında bile tek başına yürümek zorunda kalıyor bu yolda.
Hikaye oldukça akıcı bir ritme sahip olsa da yer yer yoğun iç monologların boğuculuğuna ve kendini tekrarlayan bir döngüye hapsoluyor. Okurken bu tekrarlar sizi biraz yorabilir; fakat kurgunun gizli çekim gücü kendisini sonuna kadar okutmayı başarıyor. Yaşanan her hayal kırıklığından, satır aralarından çıkarılacak çok güçlü hayat dersleri var.
Kendi sınırlarınızı ve sevginin faturasını sorgulamak adına, bu kitaba bir şans vermenizi öneririm.
Spoiler içerirr efendimm
Hayat bizi hep bize iyi gelecek insanlarla karşılaştırsın diye dua ediyorum. Bu kitabı okuduktan sonra bir kere daha aynı duayı ettim. Adelaide bazı noktalardan beni çok korkutsan da, seni çok sevdim ve umudunu kaybetmeyen, hayatta olmayı seçen biri olduğun için seninle gurur duyuyorum. Olmayacağını bildiğin halde, gelmeyecek bir sevginin peşinde koşarken kendini heba etmek bir insanı nelerin kıyısına sürüklüyormuş çok iyi göstermiş oldu bu kitap. Rory…. Sana edecek tek bir sözüm bile yok. Allah belanı verir umarım. Artık bir noktadan sonra sinir seviyem o kadar arttı ki kitabın ortalarında zaten gözlerim seğiriyordu şu adamı okurken. Çok şükür kurtulabildik senden. En başından beri Adelaide’ın Bubs ile bir şekilde yollarının kesişeceğine olan inancım ve güvenin sağolsun kitabın sonunda bir gülümsedim. Ama her şeyden önce acı ile savaşan bir kadının sadece yeni aşk arayarak iyileşmesini değil de acısını kabullenip, terapi ve uzman yardımıyla, sonuna kadar destek çıkan arkadaşlarıyla bir arada kalarak toparlamasını okumak beni çok daha fazla mutlu etti. Zevkli ve sürükleyici bir okuma oldu benim için. (Dipnot: Eloise sana aşığım, dünyanın en güzel arkadaşı, eşi ve kadınısınnnn!! Keşke Rory’e iki tane patlatabilseydin)
Toksik Bir Aşk ve Kurtarıcı Dostluklar
Puan vermedi·344 syf.··
Beğendi
·2026 17. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 19 Haziran 2026 11:56
Parçalarını tekrar bir araya getirdiğinde, parçalandığı zaman nasıl hissettiğini unutuyordu insan. İyileşen yaraların ilk açıldığında nasıl hissettirdiğini de. O yaraların nerede olduğunu az çok hatırlıyor, tazeyken nasıl sızladıklarını biliyor ama artık parmağını üzerine bastırıp işte beni tam buradan incittin, diyemiyordu. Acı zamanla dinecekti. Ama şimdi değil.
Genevieve Wheeler’ın Adelaide romanında, ana karakter Adelaide’in kendi hariç çevresindeki herkesin yarasına karşı aşırı duyarlı, şefkatli ve fedakar yaklaşımı, kitabın en trajik ve can alıcı noktasını oluşturuyor; nitekim kendisi dışındaki her insanın derdini sarmaya koşan ve herkese sonuna kadar kulak veren bu kadın, sıra kendi hislerine geldiğinde adeta bir duvar örüyor. Yaşadığı ağır manipülasyonlara ve hayal kırıklıklarına rağmen kendine üzülmeye bile fırsat tanımıyor, acılarını zihninin en uzak, en karanlık köşelerine fırlatarak yok saymayı seçiyor ve en acısı da günün sonunda üzülmeye, yas tutmaya veya kırılmaya hakkı olduğunu bile düşünmüyor. Tam da bu yüzden, Eloise ile olan o şahane ve iyileştirici dostluğu okurken içimizi ne kadar ısıtıyorsa, Adelaide’in kendi benliğini böylesine hiçe sayıp başkalarının hayatında figüranlaşması ve kendi acısına karşı sergilediği bu acımasız kayıtsızlık bir o kadar içimizi sızlatıyor.
Bu kitabı 161. Sayfasında bırakıyorum ilk sayfadan itibaren gereksiz ayrıntılarla dolu o anda dinlenilen şarkıdan içtiği kahvenin nasıl olduğuna kadar anlatıyor biraz anlatırsın hayal etmemiz için ama süreklide olmaz boş yaptığı kısımları çıkarırsan 100 sayfayı bulmaz bu kitap karakterlerinde ne olduğu belli değil hiç biri düzgün yazılmamış bir de sürekli geçmişe git geleceğe gel sıktı bu olay şuan ben kızın hayatının hangi evresindeyim diyordum hep. Kitaba vasat demek isterdim ama vasat bile buna az kalır çok kötü bir kitap tt ta sürekli önüme çıkıyordu kapağıda hoşuma gitmişti diye okumaya başlamıştım ama yok bunu okumaya devam etmemin imkanı yok. İlk kitabıymış mümkünse yazmasın bir daha. Okurken bunu bende yazarım dedim edebi bir şey zaten yok bari olayı uzatmadan anlat ıssız adamın kitabı gibi olmuş adam kızın hayatına giriyor sonra ben kaçıngan bağlanıyorum ayağı (yersen)
Başladığım işi bitirmeyi severim ama bunu bitirmemin imkanı yok zamanıma yazık ve bu kitabı basmak için kesilen ağaçlara yazık (iyi ki e kitap olarak okumuşum)
Amerikalı genç bir kızın travmalarını konu alıyor ancak çok etkileyici değil. Bana birşey katmadı, Amerikan gençliği için endişelenmekten başka elime birşey geçmedi xD Kafa dağıtmalık, çerez bir roman olarak varsayabiliriz..
Son zamanlarda okurken sinirlendiğim bir kitap hatırlamıyorum, kitaba ya da yazara değil Adeiade'ye. Eski sevgilisini unutamamış birisi için bu kadar ilgi, üstüne fedakarlık. Nefret etmesi için o kadar neden varken hâlâ peşinden koşması sinir bozucu. Romantik değil toksik bir ilişki anlatılıyor neyse ki sonunda herkesin mutlu olabildiği bir hayata bağlanmış hikaye.