Beşir Orak
@adenzagor
Yarım yüzyıl ve daha fazla bir zaman geçtikten sonra bir kimse çocukluğunda kendisini lakayt bırakmış olan bir çevrenin, bir manzaranın, vakaların belirdiğini görüyor; çocukken o, dış dünyada kendinden bir parçaymış gibi, sırf fizyolojik bir kaygıyla yaşamış, farkında olmadan bakmıştı; şimdi ise işte bütün o zamandan bu zamana geçmiş olan şeyler bir sisle örtülü kaldıkları halde duyumlarının en uçucu olduğu zaman hatırına geliyor ve gözünün önünde canlanıyor. Bize bilinçsiz olarak işlemiş olan duyumun hiç bir zaman iradeli bir surette uyandırılamayacağı apaçıktır.
Sayfa 43
Ancak geleceğin ne önemi var ki? Demiurgos'lar olup da yaratmak elimizden gelseydi kararladığımız gibi kalmayacak olan insanların takdirinin ne kıymeti olabilirdi ki? Bir insan öldükten sonra hatırasına gösterilen saygı da ne oluyor? An bu an, dem bu dem, diyerek yaşamanın, yaşadığımız andan, hatta kötü de olsa, yararlanmayı bilmenin ve bir akli yetersizliğin sonucu olan bu Her ne kadar bazen Deha sahibi bir kimsenin saflığından başka bir şey değildir. Geleceğin tasasını çekmeyi çocuklara bırakmanın zamanı gelmiş geçmiştir de. Ruhların faniliği tasdik olunup ölüm Arzu edilir bir gerçekten eserin ölmezliğini istemek tam anlamı ile saçma bir şeydir.
Sayfa 17
Bazı insanlar hayatları boyunca ruhlarındaki deliği kapatmak için çalışırlar. O boşluğu kadınlar ememediğinde, daha büyük bir şey aramaya başlarlar: Tanrı'yı. Sonradan Tanrı' nın dahi içlerindeki o deliği kapatmalarına yetmeyeceğini fark ettiklerinde neler olacağını merak ediyorum.
