Hizmetçi Serisine Kısa Bir Veda: Hizmetçinin Düğünü
Freida McFadden’ın Hizmetçi serisini bitirip o gazla hemen Hizmetçinin Düğünü’ne geçtim! Bilmeyenler için bu kitap, aslında üç kitaplık serinin arkasından gelen minik bir ek hikâye. İkinci ve üçüncü kitap arasında neredeyse 10 yıllık bir zaman atlaması var biliyorsunuz; üçüncü kitapta karakterleri direkt çoluk çocuğa karışmış buluyoruz ama o evlilik sürecini hiç göremiyoruz. İşte yazar, okurların yoğun ısrarına dayanamayıp bu boşluğu doldurmak için bu ara kitabı yazmış.
Kitabın kısa olduğunu biliyordum ama dürüst olayım, bu kadarını da beklemiyordum! Yüz sayfa bile değil. Üstelik adı "Hizmetçinin Düğünü" ama koskoca düğünü geçtim, sadece düğün gününün birkaç saatlik bir dilimini okuyoruz. Kitap bittiğinde istemsizce bir "Eee, bu kadar mıydı yani?" hissi kalıyor insanda. Yazarın sırf okurları kırmamak, "Alın hadi, bu da benden size hediye" demek için yazdığı çok belli.
Açıkçası ben biraz daha derinlik, karakterlerle daha fazla vakit geçireceğimiz yeni olay örgüleri ve daha dolu bir hikâye beklerdim. Ama yine de çok sevdiğim bir seriye tatlı bir veda etmek açısından keyifli bir çerezlik oldu, yalan yok.
Minik Bir Film Arası:
Bu arada serinin ilk kitabının film uyarlamasını izlediniz mi? Bence genel olarak başarılıydı ama Enzo karakterinin rolü kitaptakinden bile daha azdı. Muhtemelen devam filmleri gelirse orada hakkını verirler diye umuyorum.
Bu benim Freida McFadden’dan okuduğum ilk seriydi, hemen arkasından İş Arkadaşı’nı da bitirdim. Yazarın diline, o inanılmaz akıcılığına gerçekten bayılıyorum. Kitapları elinize bir alıyorsunuz, sayfalar su gibi akıp gidiyor!
Siz seriyi bitirdiniz mi?
“Sana Gül Bahçesi Vadetmedim” – Acının İçinden Umuda Açılan Bir Kapı
Bazı kitaplar okunmaz; yaşanır. Bazıları ise yalnızca bir karakterin hikâyesini anlatmaz, insan zihninin en karanlık odalarına elinden tutarak götürür. Sana Gül Bahçesi Vadetmedim tam da böyle bir eser.
Kitabın merkezinde Deborah var. Gerçek dünyanın acılarına dayanamayınca kendi zihninde kusursuz bir evren kuran genç bir kız… İlk bakışta onun hikâyesini okuduğunuzu sanıyorsunuz. Sayfalar ilerledikçe fark ediyorsunuz ki Deborah, aslında hepimizin korkularını, kırgınlıklarını ve kaçış arzularını temsil ediyor. Kimi insanlar bunu hayallerle yapar, kimi sessizlikle, kimi de Deborah gibi bambaşka bir dünyanın kapısını aralayarak.
Romanın en güçlü yanı, ruhsal hastalıkları dramatize etmek yerine insanileştirmesi. Psikiyatrik tedavi sürecini mucizevi bir iyileşme hikâyesi olarak sunmuyor. Tam tersine, iyileşmenin ne kadar sancılı, yavaş ve emek isteyen bir yolculuk olduğunu gösteriyor. İnsan bazen gerçeklerle yüzleşebilmek için en büyük savaşını kendi zihninde verir.
Kitabın adı da başlı başına bir yaşam dersi taşıyor. “Sana gül bahçesi vadetmedim” cümlesi, hayatın kusursuz olmayacağını kabul etmeyi öğretiyor. Mutluluk; acının hiç olmadığı bir yerde değil, acıya rağmen yürüyebilmeyi öğrendiğimiz yerde filizleniyor. Hayat bize sürekli güller sunmayabilir ama dikenlerin arasında yaşamayı öğrenmek de büyümenin bir parçasıdır.
Yazarın dili sade olmasına rağmen psikolojik derinliği oldukça güçlü. Özellikle Deborah’ın iç dünyasını okurken gerçekle hayal arasındaki sınırın nasıl silikleştiğini hissediyorsunuz. Bu da kitabı yalnızca bir roman olmaktan çıkarıp insan psikolojisine dair etkileyici bir gözleme dönüştürüyor.
Bu eser bana şunu düşündürdü: İnsan bazen dışarıdan tamamen iyi görünürken içinde
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
PETRİKOR
.
Haritalarda bulunmayan, adı konulmamış, sınırları çizilmemiş ama herkesin orayı bildiği bir ülkeye gidiyoruz birlikte: Yokluk Ülkesi!
Konuk olduğumuz gezegenler ve bir adam ile bir kadın; Lapis ve Oasis onlar. İlk sayfalardan itibaren içine alan #petrikor ,adam ile kadının yaşadıklarının gerçekliğini hissettirip gelgitleri ile düşündürüyor sakince.
Taze toprak ve yağmur kokusu,yalnızlık, koca bir fincan kahve ve sahil. Sanırım bunlar artık bana adamı hatırlatacak. Derinden seven adam ve korkak olduğunu düşünsede, kenarda dursun misali bir yaklaşıp bir uzaklaşan bir kadın o. En umulmadık anlarda mesaj atan, şimdi zamanı derken kaçan biri. Belki de an'ı yaşasa herşey çok daha rayında olacak. Aynı tılsımı alan, adamın frekansını hissedip orada olan ama hep bir soru işareti ile uzaklaşan kalp ağrısı adeta!
Lapis ve Oasis gibi onlar da. Bir yaklaşıp bir uzaklaşıyor, bazen yörüngeleri birleşirken bazen de yörüngeden sapıyorlar. Çoğumuzun yaşadığı kalp ağrısının nevrotik, kozmik ve edebi harmanlamasıyla yokluğunun izahı bir kitap. Ama öyleki, her anlatımda bir yaşanmışlık, bir duygu geçişi ve yaşanılan yalnızlığın dibini Iliklierimizde hissediş var. Kah adama kah kadına yer yer söylenerek dış ses olup hikayeye katılıyoruz. Ve vücudumuzdaki organların çift, kalbin ise tek olmasını unutturmadan kıskançlıktan empatiye, korkudan sevince,... duygularımızı anlamlandırıp her ne olursa olsun 'kal' diyen bir kalbin sesine eşlik ediyoruz. Hepimizin bir şekilde mutlaka yaşadığını bildiğim yokluğun ince sızısını böylesi okumak farklı, düşündürücü ve iyi geldi doğrusu.
Keyifle.
.
José Saramago’nun "Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş" adlı eseri modern masal gibidir. Saramago, insanlığın en büyük kadim arzusu ölümsüzlüğü hırpalıyor. Ölümsüzlük bir lütuf olmanın ötesinde toplumsal bir felaketse?
Roman, edebiyat tarihinin en çarpıcı ve unutulmaz giriş cümlelerinden biriyle açılır:
"Ertesi gün hiç kimse ölmedi." Adı belirtilmeyen bir ülkede, 1 Ocak itibarıyla ölüm tamamen durur. İlk başta bu durum muazzam bir coşkuyla karşılanır; insanoğlu nihayet en büyük düşmanını yenmiş, ebedi hayatı bulmuştur. Ancak Saramago’nun ironisi tam da burada devreye girer.
Ölüm döşeğinde olan, bitkisel hayattaki hastalar ölmemekte, ama iyileşmemektedir de. Sağlık sistemi kilitlenir.
İş yapamaz hale gelen cenaze levazımatçıları, hükümete baskı yaparak hayvan cenazeleri kaldırmak gibi absürt yaratıcı çözümler aramaya başlar.
Kilise büyük bir varoluşsal krize girer. Çünkü ölüm ve dolayısıyla yeniden diriliş yoksa, dinin vadettiği cennet/cehennem ve kurtuluş teorisi tamamen çökmüştür.
Devlet, sonsuza kadar emekli maaşı ödemek zorunda kalacağı gerçeğiyle yüzleşince çöküşün eşiğine gelir. Saramago, insanlığın ütopya olarak gördüğü bir durumu, kusursuz bir distopyaya dönüştürür.
Kitap, yapısal olarak keskin bir şekilde ikiye ayrılır. Bu yönüyle hem toplumsal bir hiciv hem de bireysel bir yüzleşme hikayesidir:
Toplumsal anlamda odak noktası makro düzeydedir. Devletin, mafyanın (romandaki adıyla Maphia) ve kurumların ölümün yokluğuyla nasıl başa çıkmaya çalıştığı anlatılır. Ölmek isteyen ama ölemeyen yaşlı akrabalarını sınırın dışına (ölümün hala geçerli olduğu komşu ülkelere) götüren aileler ve bu kaçakçılıktan rant devşiren mafya üzerinden insan doğasının ahlaki çürümüşlüğü gözler önüne serilir.
Kişisel anlamda ölüm bir mektup göndererek grevine son verdiğini
SİNİR KRİZİ FİNALİNE HEPİNİZ HOŞ GELDİNİZ! | 4/10
Medusa'nın Ölü Kumları 4 
Maral Atmaca 
Büşra
"Şükürler olsun, bitti!" diyerek derin bir nefes almak isterdik ama içimizdeki sinir harbi henüz yatışmadı.
Sena ile birlikte ilk kitaptan beri karakterlerin olgunlaşmasını bekledik, araya sıkıştırılan gereksiz uzatmalara katlandık, "ikinci kitap ilkinden beter çıktı" dedik, üçüncü kitapta sırf Itır'ın hatrına biraz umutlandık..Meğer sorun tek bir kitap değil, serinin ta kendisiymiş.
Hayatım boyunca yüzlerce karakter okudum ama bu kadar itici, kibirli, narsist ve tahammül sınırlarımı zorlayan bir karakterle çok nadir karşılaştım.
Güçlü kadın karakter yazmak istemişsiniz ama ortaya çıkan şey güçlü değil; sürekli kendini öven, herkesi aşağılayan, karşısındakini insan yerine koymayan yürüyen bir ego olmuş. Karakter değil, yazarın dokunulmazlık zırhı resmen.
Herkes aptal, bir Elzem akıllı.
Herkes güçsüz, bir Elzem güçlü.
Herkes hata yapıyor, bir Elzem kusursuz.
Yeter ya!
Ve en sinir olduğum şey şu: Kitap sürekli bana Elzem'e hayran olmam gerektiğini söylüyor. Hayır. Hayran olmadım. Aksine okudukça karakterden daha fazla nefret ettim. Bir noktadan sonra Elzem'in konuştuğu her sahnede göz devirmeye başladım. Baş ağrısı yaptı resmen.
Değişmeyen Kibir, Bitmeyen İşkence: Yazar dört kitap boyunca bize "güçlü kadın" okutuyorum adı altında, hayatımızda görebileceğimiz en egoist, en narsist ve en tahammül edilemez karakter olan Elzem’i dikte etmekten bıkmadı.
Dört kitap boyunca karanlık fantastik sat, ölüm sat, travma sat, savaş sat... Son sayfalarda ise sanki romantik komedi finali yazıyormuş gibi herkesi evlendir, çocuk sahibi yap, mutlu sona bağla.
Bunca kitaplık kaosa, çekilen onca çileye ve sinir krizlerine böyle vizyonsuz, klişe bir evlilik cümbüşüyle son verilmesi resmen okurun sabrını sınıyor.
Bu seri benim için tam anlamıyla1000Kitap
Medusa'nın Ölü Kumları 4 Maral Atmaca Büşra
"Şükürler olsun, bitti!" diyerek derin bir nefes almak isterdik ama içimizdeki sinir harbi henüz yatışmadı.
Sena ile birlikte ilk kitaptan beri karakterlerin olgunlaşmasını bekledik, araya sıkıştırılan gereksiz uzatmalara katlandık, "ikinci kitap ilkinden beter çıktı" dedik, üçüncü kitapta sırf Itır'ın hatrına biraz umutlandık..Meğer sorun tek bir kitap değil, serinin ta kendisiymiş.
Hayatım boyunca yüzlerce karakter okudum ama bu kadar itici, kibirli, narsist ve tahammül sınırlarımı zorlayan bir karakterle çok nadir karşılaştım.
Güçlü kadın karakter yazmak istemişsiniz ama ortaya çıkan şey güçlü değil; sürekli kendini öven, herkesi aşağılayan, karşısındakini insan yerine koymayan yürüyen bir ego olmuş. Karakter değil, yazarın dokunulmazlık zırhı resmen.
Herkes aptal, bir Elzem akıllı.
Herkes güçsüz, bir Elzem güçlü.
Herkes hata yapıyor, bir Elzem kusursuz.
Yeter ya!
Ve en sinir olduğum şey şu: Kitap sürekli bana Elzem'e hayran olmam gerektiğini söylüyor. Hayır. Hayran olmadım. Aksine okudukça karakterden daha fazla nefret ettim. Bir noktadan sonra Elzem'in konuştuğu her sahnede göz devirmeye başladım. Baş ağrısı yaptı resmen.
Değişmeyen Kibir, Bitmeyen İşkence: Yazar dört kitap boyunca bize "güçlü kadın" okutuyorum adı altında, hayatımızda görebileceğimiz en egoist, en narsist ve en tahammül edilemez karakter olan Elzem’i dikte etmekten bıkmadı.
Dört kitap boyunca karanlık fantastik sat, ölüm sat, travma sat, savaş sat... Son sayfalarda ise sanki romantik komedi finali yazıyormuş gibi herkesi evlendir, çocuk sahibi yap, mutlu sona bağla.
Bunca kitaplık kaosa, çekilen onca çileye ve sinir krizlerine böyle vizyonsuz, klişe bir evlilik cümbüşüyle son verilmesi resmen okurun sabrını sınıyor.
Bu seri benim için tam anlamıyla
Kitabın adı:Çankaya 'nın Duvaksız Gelini Fikriye
Yazarın adı:Halil İbrahim Özcan
Sayfa sayısı:192
Çok üzüldüm okurken. Gencecik kız yaşamdan kopmuş abi dediği Atatürk'ü deli gibi sevmiş.
Bir yandan da hastalığı var. Tavsiye üzerine evi çekip çevirsin temizlik işlerine baksın düzen sağlasın diye Atatürk'ün yanına getirilir.
Uçarak gelir. Çünkü çok seviyor sevdiğinin yamacında olur sonrasında hep beraber olur . Bazı çevreler bu durum karşısında durmaz dedikodu çıkarırlar tabiki önlem alınır. Mutlu mesut yaşar giderler . Taaaaa.....
