Ama yine de kuşlar, istedikleri zaman sevdiklerine uçabiliyor, gidebiliyorlar. Alçaktan ya da yüksekten... Belki bu, tek ve yegâne özgürlüktür. Ve gökyüzü, güzelliğini topraktan alır. Tıpkı denizin rengini gökyüzünden alması gibi.
Şu hayatın acımasızlığına bak; kuşlar da ölünce toprağa gömülüyor. Oysa onların ruhları gökyüzüne ait. Bir mezarlık olmalı. Gökyüzünde. Bulutlara dokunabilen bir mezarlık. Belki o zaman, bir nebze de olsa, kuşlar hakettiği özgürlüğe kavuşabilir.