Umut Kılığındaki Felaket: İnsanın Kendi İhtirasıyla İmtihanıİnceleme
Bazen en büyük trajediler, gökyüzünün yarıldığı ya da yerin sarsıldığı gürültülü anlarda değil; avuçlarımızın içine sessizce bırakılan bir "kurtuluş" ihtimalinde gizlidir. John Steinbeck’in İnci’si, sadece yoksul bir dalgıcın hikayesi değil; varoluşun o ince ve kanayan damarına atılmış kör bir neşterdir. Sayfaları çevirdikçe bir ailenin kurtuluş umudunun, usul usul bir zehre dönüşmesine tanıklık edersiniz.
Kitabı bitirdiğimde boğazıma oturan o ağır yumru, haksızlığa uğramış bir adamın acısından çok daha fazlasıydı. O yumru, insanın zaaflarıyla yüzleşmesinin yarattığı o kaçınılmaz çürümenin tortusuydu. Bizler, bizi kurtaracağını sandığımız şeylerin kölesi olmaya ne kadar da teşneyiz... Steinbeck, o küçücük, parlak ve kusursuz incinin içine koskoca bir insanlık dramını sığdırıyor. Masumiyetin kırılganlığı, bir gecede yerini nasıl amansız bir paranoyaya ve vahşete bırakır? Karakterleri yargılamak imkansız; çünkü o incinin hastalıklı parıltısında yansıyan sadece onların yoksulluğu değil, hepimizin içindeki o doymak bilmez, karanlık boşluk.
"İnsan doğası böyledir; hiçbir zaman elindekiyle yetinmez, bir şey verdiniz mi hep daha fazlasını ister. Ve bu özellik, insanın en büyük erdemlerinden biri sayıldığı gibi, en büyük felaketlerinin de sebebidir."
Bu eser, aslında hepimizin hayatında bir yerlerde beklediği o "büyük mucizenin" karanlık bir anatomisi. İncinin her bir sedef katmanı, toplumsal eşitsizliğin, ikiyüzlülüğün ve insanın insana duyduğu sevgisizliğin altını çizen bir aynaya dönüşüyor. Kitabın son sayfalarına doğru adımlar ağırlaşıyor, kelimeler adeta üzerinize çöküyor. O saf, dokunulmamış umudun yavaş yavaş bir saplantıya dönüşmesini, en derin şefkatin yerini sağır edici bir sessizliğe ve tükenmişliğe bırakmasını izlemek, okurun ruhunda derin bir yarık açıyor.
ELİZABETH HELEN~ALTINLA DOKUNMUŞ~
Selam.Bugün sizlere ilkini çok severek okuduğum #briarincanavarları serisinin ikinci kitabı #altınladokunmuş ile geldim.İlk kitabın final sahnesinden sonra ikinci kitapta neler olacağını aşırı merak ediyordum ve merakım fazlasıyla karşılandı.Evet ilk kitabı çok sevmiştim ama ikinci kitap resmen zirve yapmış.Sırların bir kısmının ortaya çıktığı,olayların durulmadığı,aşkın zirve yaptığı bir kitap olmuştu.İlk kitapta evreni tanırken ikinci kitapta karakterlerimizi daha iyi tanıyoruz.Özellikle bu kitapta Rosalina’nın kendini tanıması,daha çok güçlenmesi ve emin adımlar atmasını okumak güzeldi.Ve bu kitapta dört lanetlenmiş prensten en çok Sonbahar prensinin güçlenmesini ve hakkında ki sırları açığa kavuşturduk.Naif kişiliğinin evrim geçirişi ve kendini buluşu güzeldi.İlk kitapta favori prensim olan Keldarion’a fazlaca kızmış olsamda hala fav prensim.Ama o eş bağını neden kabul etmediğini hala net bir şekilde çözemedik ki bu da bizi merakta bırakıyor.Sırrını merak ettiğim bir diğer kişi kitabın kötü adamı Dikenlikler prensi Caspian ama sanırım üçüncü kitapta sırrını çözeceğiz.Ve kitabın o savaş sahnelerine de bayıldım.Çok gerçekçi bir evrendi.Revers harem ve fantastik kurguyu bir arada severler bu seriyi mutlaka okumalı.uyarımı da yapayım.
İkinci kitabın sonunda Rosalina’nın Keldarion’un eşi olduğunu öğrenmiştik ama Prens bu bağı kabul etmiyor ve Rosalina’yı güvenliği için geldiği yere geri gönderip geçiş kapısını da kapatıyor.Ama bizim kızımız prenslerine o kadar bağlanmıştır ki hiç usanmadan geri dönüş yolunu aramaktadır ve babası da ona yardım eder.Sonunda bir şekilde Ezyrn ile iletişime geçer ve Dayton ve Farron’un da desteği ile geri dönmeyi başarır.Ama bu durumdan Keldarion hiç memnun değildir ve hala Rosalina ile bağ kurmamakta
Reklam
Selamlar, Zamanın Gölgesi'nin üçüncü kitabıyla geldim.
İkinci kitap fena bir yerde bitmişti. Ben ilk kitabı okuduğumdan beri her yerde bir alıntı görüyordum o sahneyi aşırı merak ediyordum o yüzden bu kitaba büyük bir heyecanla başladım.🩶
Kitabın başları çok kırıcıydı. İkinci kitabı bitirdiğimde Sarp sürünsün, acı çeksin dedim ama onun o hallerini okurken çok üzüldüm. Adam Sidem'siz kahroldu resmen.
Sarp'a ne kadar üzüldüysem Bella'ya iki katı üzüldüm. Sürekli Sidem'in nerede olduğunu sorması, Sidem'in onu terk ettiğini düşünmesi beni paramparça etti. Minik kalbi kırıldıkça ben de onunla kırıldım.
Sidem'in hastaneden çıktıktan sonra Sarp'la ilişkileri birbirlerine ne kadar aşık olsalarda tartışmalı, inişli çıkışlı geçti. Ama ikisininde birbirini bırakmaması ilişkileri için çabalayıp, adımlar atması çok hoşuma gitti.
Sarp'ın evlilik teklifi... Bayıldım o kadar anlamlı ve güzeldi ki..
ÇOK KISKANDIMM.
Son kitap için heyecanlıyım. Bu minik ailenin artık kalıcı bir mutluluğa ihtiyacı var. Ve umarım Bella minnoşumun dileğinin gerçekleştiğini okuruzz.
️4/5
İnsan, söyleyemediği şeylerin altını çizermiş. Sanırım bu yüzden bu kitapta en çok çizdiğim yerler, en çok hissettiğim yerler oldu. Sözcükler yazara aitti ama sessizlikleri bana...
Bazı kitaplar okunur, biter ve raftaki yerini alır. Bazılarıysa son sayfayı çevirdiğiniz anda bitmez; sessizce içinizde yaşamaya devam eder. Petrikor benim için ikinci gruba ait oldu.
Bu kitaba herhangi bir beklentiyle başlamadım. Büyük olaylar, şaşırtıcı kırılma anları ya da unutulmaz karakterler aramıyordum. Fakat sayfalar ilerledikçe fark ettim ki yazarın asıl derdi bir hikâye anlatmaktan çok, insanın içinde yıllardır adını koyamadığı duygulara dokunmakmış. Belki de bu yüzden kitap bende bıraktığı etkiyle öne çıktı.
Okurken sürekli bir şey hissettim. Bazen özlem, bazen öfke, bazen de kaynağını tam olarak açıklayamadığım bir hüzün... Karakterlerin yaşadıklarından çok yaşayamadıkları etkiledi beni. Söylenmeyen cümleler, ertelenen adımlar, insanın kendi içinde ördüğü duvarlar ve duygularını saklamak için sığındığı sessizlikler... Kitap boyunca zihnimde en çok bunlar yankılandı.
Belki de bu yüzden Petrikor benim için bir aşk hikâyesinden çok daha fazlasıydı. Buradaki aşk, kavuşup kavuşmama meselesinin ötesine geçiyor. İki insanın birbirine yaklaşmaya çalışırken kendi yaralarına, korkularına ve gururlarına takılmasını anlatıyor. Bu yönüyle son derece gerçek hissettiriyor. Çünkü bazen insanı birbirinden uzak tutan şey mesafeler değil, söyleyemedikleri oluyor.
Kitabın en sevdiğim yanlarından biri de karakterlerin yalnızca "Adam" ve "Kadın" olarak var olmasıydı. Bu tercih, onları belirli kişiler olmaktan çıkarıp daha evrensel bir yere taşıyor. Bir noktadan sonra onları okumuyorsunuz; onların boşluklarını kendi duygularınızla doldurmaya başlıyorsunuz. Kendinizden bir parça buluyor, bazen bir
Yakma Zevki: Fahrenheit 451 Öyküleri.
Öldükten Sonra Doğmak: Öldükten sonra yeniden doğan bir adamın eşinin yanına giderek onunla vakit geçirmek istemesini ancak bunun mantıksız olduğunu anlayarak mezarına geri dönmesini anlatan bir hikayeydi.
Ateş Sütunu: Gelecek bir yılda insanlar artık öldükten sonra gömülmemektedir. Öldükten sonra yakılmaktadır. Eski mezarlar da artık tamamen boşaltılacaktır. Tam bu anda ana karakterimiz mezardan kalkar ve insanlardan intikam almak ister.
Kütüphane: Kitapların yakılmasına karşı çıkan bir adamın oldukça kısa hikayesini okuyoruz.
Parlak Anka Kuşu: Bir önceki hikayedeki gibi kitapların yakılması ile ilgili bir hikayeydi.
Mars’ın Çılgın Büyücüleri: Yasaklı kitapların yazarları Mars'a yerleşmişlerdir. Mars'a gelen Uzay gemisinde yasaklanmış kitaplar vardır ve bunlar Mars'da yakılarak tamamen yok edileceklerdir. Yasaklı yazarlar buna engel olabilecek mi?
Çılgınlık Karnavalı: Yine bu hikayede de yasaklar var. Ancak bir adamın Usher evini yeniden inşa ederek yasak koyanlardan intikam almasını okuyoruz.
Şenlik Ateşi: Tüm Dünya'nın yanması. Oldukça kısa bir hikayeydi.
Ocaktaki Çekirge: Evleri dinlenen bir çiftin hikayesini okuyoruz. Ancak bu çift evlerinin dinlendiğinden haberdar.
Yaya: 2131 yılında yolda yürüyen bir adamın polis tarafından sorgulanmasını okuduğumuz oldukça kısa bir hikayeydi.
Çöpçü: Çöpçü bir adamın ilerleyen bir zamanda çöp arabasının ceset toplamak için kullanılabileceğini öğrenmesini ve bunun hakkında düşünmesini okuduğumuz oldukça kısa bir hikayeydi.
Tebessüm: Medeniyetin tamamen yok edildiği bir gelecekte. Halk bir tablonun Mona Lisa'nın parçalanmasını seyretmesini. Hatta halkın bizzat parçalamasını okuyoruz. Ancak bu kalabalığın içindeki bir çocuk tabloya hayran kalıyor.
Gece Yarısından Epey Sonra:
Merhaba kitapsever dostlarım
Kitabın Adı- Aynadaki Adamı Yen (Sessiz Savaşın Kazananı Sen Ol)
Kitabın Yazarı- Kaan Koç
Kitabın Sayfa Sayısı- 134
“En büyük savaş insanın kendisiyle olan savaşıdır.”
Yazarın kalemi ile daha önce O Benim Abim kitabıyla tanışmıştım. Bu kitabı ise bambaşka bir tür. Adından da anlaşılacağı üzere bizi dış dünyadan soyutlayıp kendi içimizdeki o ‘sessiz savaşa’ odaklıyor.
Hayat koşuşturmasında unuttuğumuz öz farkındalığı, kendimizle yüzleşmenin gücünü ve potansiyelimizi nasıl ortaya çıkarabileceğimizi akıcı ve sade bir dille anlatıyor.
Kendini keşfetmek, motivasyonunu tazelemek ve aynaya her baktığında daha güçlü bir ben görmek isteyenler için şahane bir kitap.
Farkındalık yaratacak, insanı gerçekten durup düşündürecek ve harekete geçmeye zorlayan bir yapısı var. Okuyacak olanlara şimdiden tavsiye eder keyifli okumalar dilerim
Kitaptan Alıntılar
”Asıl zafer, dünyayı yenmek değil; kendini yenebilmektir.”
”İnsan hayatında bir kez kendini gerçekten yenerse, bir daha kimse onu yenemez.”
.
.
.
.
.
.
#okudumbitti #kitapönerisi #tavsiyekitap #aynadakiadamıyen #_dream_bookstore
Reklam
Reklam