Firuze
@adonis_
Sınıf öğretmeni
Ereğli/Konya
15 Eylül
75 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İclal Aydın’ın okuduğum ilk kitabıydı. Biz de üç kız kardeş olduğumuz için kitabın adı dikkatimi çekmiş ve almıştım. İyi ki almışım :)
Kitap, bir solukta okunup bitebilecek bir kitap. Herkesin kendine, hayatına ait bir parça bulabileceği, kimi zaman duygulandıran, kimi zaman güldüren bir hikayeye sahip. Sürükleyici bir anlatımı var. Aile bağlarının güzelliği, kardeş ve arkadaş sevgisinin anlatıldığı Ayvalık-Cunda Adası ve
İstanbul’da geçen sıcacık bir hikaye.
Eşsiz anlatımıyla hikayelerinde kaybolduğum, samimi, güler yüzlü insan... İstanbul Oyuncak Müzesi’nin kurucusu... Sunay Akın’ın ilk okuduğum kitabıydı.
Sunay Akın, bizi 40 farklı hikaye ile buluşturuyor. Her biri birbirinden eşsiz hikayelerle bizi tarihin, edebiyatın o tozlu ve güzel sayfalarına götürerek bir insan ne kadar iyi yürekli ya da zalim olsa bile mutlaka bir dönem çocuk olduğunu ve oyuncaklarla oynadığını anlatmış bizlere. İster kibrit kutularından bir araba oyuncağı olsun, ister tahta bir atı olsun... Zevkle okunan ve okudukça içinde kaybolacağınız bir kitap.
İyi okumalar...
Nazan Bekiroğlu’nun akıcı bir dille yazmış olduğu bu kitap Trabzon-Tebriz-Tiflis-Batum-Bakü-İstanbul hattında geçen ve 1.Dünya Savaşı zamanını ele alan iki genç insanın hayat hikayesini anlatıyor. Anlatıcımızın dedesi ve anneannesi aslında bu iki genç, Setterhan ve Zehra.
Tarihin tozlu sayfalarını, eski aile fotoğraflarını seven, aile geçmişini didik didik etmeye meraklı ben gibi bir anlatıcının varlığı kitapla bütünleşmemi sağladı. Arada dura dura, sindire sindire okunması, zamanın o anını yaşamak, yaşanan onca olayı sindirebilmek adına bence önemli. Kitapta sadece Anadolu halkının değil aynı zamanda İran, Azerbeycan, Gürcistan ve Rusya halkının da yaşadıklarına anlatılanlarla şahit oluyoruz. Bu açıdan tarihi bir değere de sahip.
İyi okumalar diliyorum.
Kitap, Oscar Wilde’nin tek romanıdır. Tek roman olması ve anlatım tarzı onun bu kadar değerli olmasını sağlıyor belki de. Gizemleri, sizi alıp götürdüğü duygular o kadar derin ki etkilenmemek elinizde değil. Aynı zamanda kitabın sansürlü bir kitap olması da ona apayrı bir gizem katıyor.
Akıcı ve güzel bir dili olmasına ve her bölüm birbiri ardına akarken 11.bölüm beni bayağı sıktı. Orada bir durağanlık vardı.
Dorian Gray’in ruhsal çöküşünü sadece onun ağzından değil, Ressam Basil’in ağzından en güzel şekilde dinliyoruz. Aslında başında beklenen bu çöküş apayrı bir hal alıyor. Narsistliğin en güzel örneğini sunmuş yazar bizlere.
Sansürlü bir kitap olmasının sebebi sanırım o dönemi ve insanlar arası ilişkiyi net bir şekilde ortaya koyması. Kendi eksiğimizi gördüğümüz herşey kötü değil midir? Bu kitabın da yaşadığı kader bu oldu sanırım.
Ayşegül Çelik’in okuduğum ilk kitabıydı. Çok kısa sürede okuyup bitirdiğim bir kitap oldu.
Kitabın içinde birden çok hikaye var. Her biri 3-5 sayfadan oluşuyor. Fakat hikayelerinde işlediği duygular çok güzel. Tasvirlerini çok beğendim. Her bir karakteri birbirinden
güzeldi. Ben en çok sanırım o küçük kız çocuğunu sevdim. Sevdiği çocuğun Hızır peygambere yazdığı dileği ararken Hızır peygambere yakalanışı... O saf, temiz sevgi ve severken ki çaresizlik.
Hikayelerdeki kimi duygularda kendinizi kaybediyor, sonra bambaşka bir şekilde buluyorsunuz. Aşkı, ölümü, çaresizliği, hüznü her bir cümlede hissediyorsunuz. Çok alıntı yapardım fakat bütünlükten çıkarmak zor olduğu için kaldı.
Severek ve bir çırpıda okuyabileceğinizi düşünüyorum. İyi okumalar...
