eylül
@aesria
Reklam
"Mesela ben lisedeyken kendim olmaktan çekinirdim, sevilmemekten, anlaşılmamaktan, hata yapmaktan ve gerçeği itiraf etmekten korkardım. İnsanlar korktukları için yalan söyler ya da susarlar. Ama sen öyle değilsin."
"Yalan söylemek ya da gerçeğe susmak korkuyu geçiştirerek büyütür. Korkudan kurtulmanın yolu onu gizleyerek büyütmek değil doğru anda söyleyerek kurtulmaktır. Babam hatalarımızı cezalandırır fakat dürüstlüğümüzü de ödüllendirirdi. Ceza ve ödülle büyüdüm. Bu yüzden kaybetmekten korktuğum hiçbir şeyi yalanla veya susarak elde etmeye çalışmadım. Annem her zaman hak ettiğimin beni bulacağını söylerdi."
"Hiçbir özür, onu geri getirmiyor. Yaptığım hiçbir şey... Onu geri getirmiyor. Bu ellerle tuttum onu. Son nefesini bu ellerin arasında verdi. Bu ellerle tuttum onu ama o ben onu tutarken, aldıkları hayatına tutunamadı. Hayallerini aldılar, gülümsemesini sildiler dünyamdan, kapının altından sızan ışıktı o benim için ve ışığı kapattılar. Bu ellerle tuttum onu, kayıp gitti ellerimden, sonra da onu koydukları çukura bu ellerle toprak attım. Hepsi bu ellerle oldu. Bu ellerle onun için bir sürü şey yaptım ama hiçbiri onu geri getirmedi. Artık biliyorum, artık anladım, artık kabullendim bunu. Bir daha bu ellerle asla tutamayacağım onu."
"Herkes sıradandır," dedim bana uzattığı kaskı alırken. "Değeri başkası yükler."
"Tatlım," dedi onaylamayarak. "Bana servetleri yetmez."
"Kimse tarafından sevilip sahiplenilmedikten sonra," diye mırıldandım başımı yorgunlukla sırtına yaslarken. "Paha biçilmez olmanın ne anlamı var ki?"
Bana cevap vermedi. Çünkü ona hiç öğretmemişlerdi...
Reklam