Kendini boşuna harcamış olur insan
Dilediğine erer de sevinç duymazsa.
Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi,
Yıkmakla kazandığın şey kuşkulu bir mutluluksa.
Ah, evsiz barksız yoksullar— [...]
Şu zalim fırtınanın feyezanına göğüs geren
Çırçıplak kimsesiz garibanlar, her kimseniz,
Başınızda bir dam olmadan, o bir deri bir kemik halinizle,
O yırtık pırtık paçavralarla üstünüzde,
Nasıl korunursunuz böyle havalardan?
Ah, ben nasıl hiç düşünmemişim bunları!
Ey, ihtişam, debdebe içinde yaşayanlar,
Sizi arındıracak ilaç bu işte!
Hele şu garibanların hissettiklerine açın kendinizi,
Fazlalıkları üstünüzden silkip onlara verin de,
Gökteki tanrılar daha adil görünsün sayenizde.
Hayat dediğin ne ki:
Yürüyen bir gölge, bir zavallı kukla bu sahnede:
Bir saat boy gösterip, boyun kırıp gidecek!
Bir daha da duyulmayacak artık sesi.
Bir aptalın anlattığı bir masal bu:
Kuru gürültüler, deli saçmalarıyla dolu.