VAKA DOSYASI NO: 02 | Hizmetçinin Sırrı
Suç Mahalli: Douglas ailesinin lüks, sessiz ve her odası ayrı bir tehlike barındıran yeni dairesi.
Şüpheliler: Geçmişin yüküyle adaleti kendi elleriyle dağıtmaya kararlı hizmetçi Millie, temizlik yapılan odalara adımı dahi yasaklanan gizemli ev hanımı Wendy ve her şeyi kontrol altında tuttuğunu sanan kocası Douglas.
Edebi Dedektif Raporu: Bir sırra bir kez ortak olursanız, diğer sırların kokusunu almanız uzun sürmez. İlk vakanın ardından Millie bu kez daha deneyimli, daha şüpheci ve "kurban" olmayı kesinlikle reddeden bir profil çiziyor. Freida McFadden, ikinci kitapta okuyucunun zihniyle yine çok tehlikeli bir kedi-fare oyunu oynuyor.
Kitabın ilk yarısında her şey tanıdık bir formülde ilerliyor gibi görünse de, yazarın orta sayfalarda attığı o dâhice çalım, okuru "Ben bu oyunu görmüştüm" konfor alanından hızla çıkarıyor. Kapalı kapıların arkasından gelen ağlama sesleri, yasak odalar ve her karakterin maskesinin altından çıkan bambaşka bir yüz... Kitap, koruyucu melek olmakla suç ortağı olmak arasındaki o ince çizgiyi sorgulatıyor.
Karar: Formülü bozmadan, gerilimi ve hızı bir kat daha artıran başarılı bir devam dosyası. İlk kitabı sevenlerin, Millie'nin bu yeni "av sahasını" kesinlikle incelemesi gerekiyor.
Sizce Millie bu kez sınırları çok mu zorladı? Wendy Douglas'ın odasındaki o sırrı ilk andan itibaren tahmin edebilen oldu mu?
Pınar Kür’ün ilk okuduğum kitabı Asılacak Kadın oldu ve belli ki son olmayacak. Öncelikle kitapta kullandığı dil beni başta zorlasa da sonradan hikayenin içine o kadar çok çekti ki söylemeden geçilemez. Ve hikaye tabiki herkes gibi beni de çok etkiledi ama bazı yerleri okurken gerçekten çok zorlandım ve hiç atlayarak okumayı sevmememe rağmen beni atlamak zorunda bıraktı. Çünkü ya kitabı bırakacaktım ya da bazı satırları okumayacaktım. Okurken çok sarsıldım. Bütün herkesin olan biteni bilip kimsenin buna ses çıkarmaması bende sonsuz bir çığlık atma ve ağlama isteği uyandırdı. Olayın gerçek bir olaydan esinlenilerek yazılması ve en acısı da hala bu tarz olayların yaşanıyor ve bunun farkında olan insanların da buna sessiz kalıyor oluşu…
Reklam
Kitap Yorumu : Lilith'in Gözyaşları 2 | Anna Tsintsadze
Karakterler;
Meira Shavit / Maria Rosenfeld
Nam-ı değer "Albay Arnold Rosenfeld'in kızı, yeni SS birliğinin istihbarat ajanı,
Yu Hua'nın Yaşamak adlı romanı okurken yalnızca bir hikâyeye tanıklık etmedim; aynı zamanda hayatın ne kadar acımasız, beklenmedik ve buna rağmen yaşamaya değer olduğunu da gördüm. Romanın başkahramanı Fugui'nin yaşadığı kayıplar ve karşılaştığı zorluklar, insanın dayanma gücünü sorgulamasına neden oluyor. Yazar, sade bir anlatımla çok derin duygular aktarmayı başarıyor.
Kitabın en çok etkileyen yönlerinden biri, karakterlerin yaşadığı trajedilerin gerçekçi bir şekilde anlatılmasıydı. Özellikle Fugui'nin kızıyla ilgili bölümleri okurken çok üzüldüm. Hatta bazı sahnelerde gözlerim doldu ve zaman zaman benim de bu ağlama seanslarından payımı aldığımı söyleyebilirim. Roman ilerledikçe yaşanan her yeni kayıp, okuyucunun karakterlerle daha güçlü bir bağ kurmasını sağlıyor.
Bununla birlikte, kitapta ağlama ve hüzün teması o kadar sık işleniyor ki bazı bölümlerde bunun biraz abartılı olduğunu düşündüm. Hatta kitabın sonunda öküzün bile ağlayacakmış gibi bir duygusal ağırlık taşıması beni hem şaşırttı hem de gülümsetti. Buna rağmen bu durum, eserin etkisini azaltmak yerine akılda kalıcılığını artırıyor.
Genel olarak Yaşamak, yalnızca bir insanın yaşam öyküsünü anlatan bir roman değil; aynı zamanda sabır, dayanıklılık ve hayata tutunma üzerine güçlü bir eser. Okurken üzüldüğüm, düşündüğüm ve duygusal olarak etkilendiğim bu kitap, ilk okuduğum kitap olması nedeniyle hafızamda her zaman özel bir yere sahip olacak.
ÇÖLÜN ORTASINDA BİR KEHÂNET:DUNEKitap Simyacıları
Bazı kitaplar sadece uzak dünyaları anlatmaz; bizi kendi dünyamızın, insanlığın binlerce yıllık sessiz kalmış kırılma noktalarıyla yüzleştirir. Frank Herbert’ın 1965 yılında edebiyat dünyasına
Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü eserini, arkasındaki algoritmaları ve edebi teorileri bir kenara bırakıp, sayfaları soluksuz çeviren bir okur olarak yorumladığımda hissettiğim ilk şey:
Reklam
Reklam