Belki de ruh sayısız duyguyu bir anda tattıktan sonra tatmin olmuyor, huzursuzlanıyor ve nihai bir bitkinliğe varıncaya dek, her defasında artan bir şiddetle yepyeni duygular tatmak istiyordur.
«Her sabah gözüm karanlık oluyor. Ah, öyleyse gebesin, diyerek güldü, babası kim Coca? Daryl, diye cevap verdim, Cumartesi günü evleneceğiz, yeni piçimin babası olacak. Desene piç olmayacak, diyerek bir daha yine güldü. Küçük beyaz boncuk küpeler çıkarıp kulağıma taktı, düğün armağanım Coca, dedi. Bana niye bu kadar iyisin, diye sordum, senden hoşlanıyorum, diye bağırdı. Romlu çay gibi sıcaksın! Sıcaksın, Coca! Güzelsin! Ağlama geliyordu, ben kaçtım. Önce bayanı sevmekteyim, sonra babayı sevmekteyim, sonra kızı sevmekteyim. Ben en çok bu üçünü sevmekteyim.»
Sayfa 45
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Bir anneye nasıl ağlaması gerektiğini insan ancak annesi ölünce öğrenebiliyor. Başka bir ağlamaya benzemiyor çünkü. Öğrenilmiş, tecrübe edilmiş bir gözyaşı değil bu. Sadece anneye özgü bir ağlama biçimi. Anneye veda etme biçimi.”
Sayfa 31 - Doğan Kitap (10. Baskı, Şubat 2026)
“Nurten hıçkırarak ağla, kurban olayım.Sessiz sessiz ağlama, bağır, neden diye bağır. Allah’ınla konuş Nurten, bana değilse ona sarıl, ona anlat, ona sor.Ben Allah’a senin kadar yakın değilim Nurten, neden diye sor, neden biz bu haldeyiz? İkimiz için de sor.”
Ey sevgilim, bilirsin benim ne çektigimi:
Garip başımın derdi bir yürek taşıyorum.
Anlarsın niçin uzak yerlere baktığımı:
İçinde yaşanmaz bir dünyada yaşıyorum.
Görünce gülme sakın çırpınıp aktığımı:
Ilık ve aydınlık bir denize koşuyorum.
Ve ağlama yeteneğimizin olması bizim için şanstır, gözyaşları çoğu kez bizi huzura kavuşturur…
