Hiç unutmuyorum bir gün hani demiştin ya bana oğlum hiç ağlama diye baba şimdi sen yoksun ki bırakda ağlayayim babam
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir nar ağacının altında buluşalım bir gün seninle Aylardan Haziran
Günlerden Cuma olsun
Sen anlat Ben ağlayayım
Ben susayım Sen söyle✨
Bitti
Bir kitap daha bitirdim. Sayfaları senin yüzüne çarpa çarpa. Cümleleri sana haykıra haykıra. Sen yine bomboşsun karşımda. Aslında hiç yoksun, ben uyduruyorum varlığını. Varsan iyi olurdu, vardın iyiydin, gittin benide bitirdin.
Cümlelerim sana varmaz biliyorum. Ama kalbimi senden vardıramıyorum kendime. Kaç gece daha ağlamamı istiyorsun duygusuz duvarlara? Kaç gece daha iç çekeyim penceremden? Kaç gece daha açık bırakayım uykularımı arasına karış diye?
Sesimi duy artık. Aç bir aramalarımı. Sana söyleyecek, haykıracak çok şeyim var. Bir sürü sorum var sana. Yavaş yavaş unutuyorum ne soracağımı, ne söyleyeceğimi. Biliyorum garip geliyor ama seni bile unutmaya başladım biraz biraz. Saçlarının kokusu silindi burnumdan, yanaklarının yumuşaklığı kaydı ellerimden. Varlığın çekip gitti yanımdan. Varlığına bile şükrederken şimdi unutuyorum şükrediyorum.
Sanırım bitiyorsun bende. Bitme lütfen, bitmeden koş gel. Bitiremeden seni, yetiş bana n'olur. Uykularıma sensiz dalmak istemiyorum. Sabahlarıma senin günaydın çınlamaların olmadan uyanmak istemiyorum.
En küçük şeyi sana anlatayım yine. Bir kuş gördüğümü, bir çiçeğin pembeliğini, bir bulutun şeklini anlatıyım yine sana bıcır bıcır. Üzüldüğüm şeylere ağlayayım yine "Ağlama kurban olurum gözlerine." de bana. Bir kedi için mama alayım o yerken sana göstereyim. En ufak şeyde şımarım şapşal şapşal dolaşayım orda burda.
Bitirme seni bende. Son damlaların süzülüyor yanaklarımdan. Son sözlerin çıkıyor kulaklarımdan. Son kullandığın parfüm uçuyor üstümden. Bitme lütfen, alıştım ben senliğe. Sensizlik ağır geliyor bünyeme.
Bir gün daha bitti. Bir gece daha bitecek. Birazda sen biteceksin, birazda ben. Sen biterken bende yanıp kahrolurum. Her sabah uyanmamak üzere açarım gözlerimi. Sen biterken bende yaşamam dert etme.
Öyle bir
Şaka gibi bir gün…Dünya gerçekten çok garip bir yer. Birileri gitmiş, Gombrich’in birinci basım kitabını valizle çöpe fırlatmış. En sevdiğim ressamların hatırına mı sevinsem, bu dev eserin düştüğü hallere mi yansam bilemedim..ya da
bu vizyonsuzluğa oturup ağlayayım mı, yoksa 'Bunu çöpe atan kör oldu' diye sevinip ganimetimin tadını mı çıkarayım karar veremedim. Ama bir sanat tarihi delisi olarak söylüyorum; nereden geldiğin umrumda değil Gombrich,gelebilecek en vizyonlu yere geldin. Hoş geldin kitaplığıma!