İlk cümlesiyle beni içine alan ve bir türlü de rahat bırakmayan şu canım kitabın, son sayfalarıyla asabımı çok fena bir şekilde bozduğunu belirtmek isterim.
Ters köşeleri tabi ki de bekliyordum. Okurken bende herkes gibi göze sokulanın değilde görünmeyenin peşine düştüm ama, ama işte o son sayfalar,….
Peki şimdi ben gidene mi ağlayayım, kalanamı üzeleyim, saykoyu tebrik mi edeyim yoksa iki kaşık suda boğup öyle mi sinir mi olayım,… hiç bilemedim.
Kafamda bir sürü saçma sorular,…
Neyse, ben en iyisi evin köpeği Oscarı ve bebişi Evieyi sevip kalan herkesi sallayayım gitsin, bu kitabın duygusal anlamda başka bir çıkış yolu yok.:)
Yani demem o ki; Psikolojik gerilim, gizem ve suç kitabı olarak vadettiği herşeyi sonuna kadar veren bir kitaptı kendileri. Görevini başarıyla yerine getirdi yani. :D
Gece yarısı, dışarıda göz gözü görmeyen bir kar fırtınası var, fenerlerin ışığı rüzgarda bir sönüp bir yanıyor. Sen tam evine doğru koştururken, karşıdan bir karaltı geliyor. Tam yanından geçerken bir bakıyorsun ki... Adam tıpkı sensin! Ama sadece dış görünüşü değil; yürüyüşü, paltonun düğmesi, hatta o hafif yamuk duruşun bile aynı.
Baş kahramanımız Bay Golyadkin, aslında tam bir gariban memur. Kendi halinde, biraz ezik, toplumda yer edinmeye çalışan, sürekli "Ben onurlu bir adamım, oyunlarla işim olmaz" diye sayıklayan bir tip. Ama aslında adamın içinde fırtınalar kopuyor. Bir gün pat diye karşısına Golyadkin Junior çıkıyor. Yani onun tıpatıp aynısı olan "Öteki".
Bu "Öteki" Golyadkin, bizim esas Golyadkin’in yapamadığı her şeyi yapıyor. Daha fırlama, daha ağzı laf yapan, üstlerine yaranmayı bilen, her kapıyı açan bir tip. Bizimki bir köşede terleyip kekelerken, Öteki gelip herkesin gözdesi oluyor.
Herkes "Öteki"ye selam veriyor, onu yemeğe davet ediyor, bizimki ise arkadan izleyip "Ama o benim, ben buradayım!" diye çırpınıyor. İnsanın aklını kaçırmaması elde değil!
Okurken hep şunu soruyorsun: "Bu adam harbiden delirdi mi, yoksa bu 'Öteki' aslında Golyadkin'in olmak isteyip de olamadığı o sahte, maskeli yüzü mü?"
Dostoyevski burada o dönemin Rus memuriyet hayatına öyle bir giydiriyor ki! İnsanların bir hiç olduğu, sadece rütbelerin ve maskelerin konuştuğu o dünyada, insanın kendi benliğini kaybetmesi kaçınılmaz hale geliyor. Kitabı okurken sanki oda gitgide daralıyor, o St. Petersburg’un karanlık koridorları üzerine üzerine geliyor gibi hissediyorsun. Bazı sahneler o kadar absürt ki, "Güleyim mi, yoksa bu adamın haline ağlayayım mı?" diyorsun. Golyadkin’in o bitmek bilmeyen iç konuşmaları seni de kendi zihninin içine hapsediyor.
Aslında hepimizin içinde bir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
PETEY-BEN MIKAELSEN,272 sayfa,
Bazen insan öyle bir kitap okumak isterki;hem beni etkilesin,hem uzun bir süre etkisi sürsün hem de şöyle doya doya ağlayayım,hüzün ve dıygusallığı bir arada yaşayayım ama yüzümde de gülücük eksik olmasın...İşte 
Petey öyle bir kitap.Uzun bir süre etkisinden kurtulamayacağız gerçek bir yaşam öyküsü.Sevinç,inanç,umut,dostluk üzerine kurulu sımsıcak bir hikaye…
Petey ,(gerçek adıyla Clyde Cothern ) yaşlı bir adam ile bir çocuğun unutulmaz sevgi ve dostluk öyküsü…
Bazı çocuklar hayata 1-0 hatta 2-0 yenik başlar,Petey gibilerse neredeyse 5-0…
Beyin felciyle doğup doktorların yanlış teşhisleri sonucu zihinsel engelli kabul edilen Petey ,her ne kadar ailesi,doktorlardan ve çevreden gelen baskısına rağmen iki yıl sabredebilmiş ,iki yaşına gelince daha fazla dayanamayarak onu akıl hastanesine koyup terk etmişlerdir…İşte böyle başlıyor Petey’in gerçek yaşam öyküsü…
Azmin,sevginin,dostluğun ,umudun muazzam öyküsü … 
Algernon'a Çiçekler kitabının karakteri Charlie gibi Petey de beni çok etkiledi.Çok duygusal,gözyaşları içinde okunan bir kitap.Petey zihinsel engelli değil,tam tersine öğrenmeye hevesli ,duygusal ve kendi becerisiyle öğrendiği yarım kelimelerle derdini bir şekilde anlatacak kadar konuşabiliyor…Doktorlar onunla duygusal ilişki kurmayıp sadece tıbbi dosyasında yazan zihinsel engelli yazısına takılı kalsalarda …Ah keşke biraz daha özen ve dikkat gösterseydiniz onun nasıl farklı bir kişi olduğunu anlayacaktınız.Dostları Calvin,bakıcı Joe ve hemşire Cassie onu anlamış,sevmiş ve zihinsel engelli olmadığını görmüşlerdi..Petey’in o kadar sevgi dolu bir yüreği var ki yatağındaki yiyecek kırıntılarına gelen fareler bile onun dostu oldular.Zehirleneceklerini anladığında Petey’in onları hastane koğuşundan gönderebilmek için gösterdiği
Petey öyle bir kitap.Uzun bir süre etkisinden kurtulamayacağız gerçek bir yaşam öyküsü.Sevinç,inanç,umut,dostluk üzerine kurulu sımsıcak bir hikaye…
Petey ,(gerçek adıyla Clyde Cothern ) yaşlı bir adam ile bir çocuğun unutulmaz sevgi ve dostluk öyküsü…
Bazı çocuklar hayata 1-0 hatta 2-0 yenik başlar,Petey gibilerse neredeyse 5-0…
Beyin felciyle doğup doktorların yanlış teşhisleri sonucu zihinsel engelli kabul edilen Petey ,her ne kadar ailesi,doktorlardan ve çevreden gelen baskısına rağmen iki yıl sabredebilmiş ,iki yaşına gelince daha fazla dayanamayarak onu akıl hastanesine koyup terk etmişlerdir…İşte böyle başlıyor Petey’in gerçek yaşam öyküsü…
Azmin,sevginin,dostluğun ,umudun muazzam öyküsü … Algernon'a Çiçekler kitabının karakteri Charlie gibi Petey de beni çok etkiledi.Çok duygusal,gözyaşları içinde okunan bir kitap.Petey zihinsel engelli değil,tam tersine öğrenmeye hevesli ,duygusal ve kendi becerisiyle öğrendiği yarım kelimelerle derdini bir şekilde anlatacak kadar konuşabiliyor…Doktorlar onunla duygusal ilişki kurmayıp sadece tıbbi dosyasında yazan zihinsel engelli yazısına takılı kalsalarda …Ah keşke biraz daha özen ve dikkat gösterseydiniz onun nasıl farklı bir kişi olduğunu anlayacaktınız.Dostları Calvin,bakıcı Joe ve hemşire Cassie onu anlamış,sevmiş ve zihinsel engelli olmadığını görmüşlerdi..Petey’in o kadar sevgi dolu bir yüreği var ki yatağındaki yiyecek kırıntılarına gelen fareler bile onun dostu oldular.Zehirleneceklerini anladığında Petey’in onları hastane koğuşundan gönderebilmek için gösterdiği
öyle işte...
Selam.
Yaklaşık 4 gündür kendime gelmeye çalışıyordum. Biraz ağır geldi. Ağladım mı ağladım. Ve ben kitaplara falan çok kolay ağlayan birisi değilim. O kadar ki okuma kaydına eklediğim kitaplar ve eklemediğim onlarca kitap arasından ağladığım ikinci kitaptı. O kadar kötü hissettim ki 'gölgede bir buluşma' kitabının incelemesini sildim. Her neyse, yoruma geçelim.
(birinci ve ikinci kitap için spoiler vardır.)
İkinci kitap çok ucu açık bitti. Ne olacağını merak ederek üçüncüyü aldım. Keşke diyorum iki de bıraksaydım.
Öncelikle, Rhy, bu kitapta o kadar da ön planda değildi. Hastra bence çok tatlı bir karakterdi. Kell, diğer kitaplar da şımarık ve kibir topu küstah bir prens Antari değildi. Ama bu kitapta bazı yerlerde çok burnu havada davrandı. Belki de Holland'a karşı öyleydi. Kell, Holland yanındayken küstahlaşıyor. Lila'da Kell yanındayken aptallaşıyor. Kibirleniyor. Gıcıklaşıyor. Falan da falan işte. Hani küçük çocuklar veya liseli gençler arkadaşları veya kuzenleri gelince şımarıklık yapıyor ya Ailelerine. Sanırım Holland Kell'i, Kell'de Lila'yı şımartıyor. (Biraz alakasız oldu.) Holland'dan bahsetmişken......(İç çekiş) Beni bayağı güzel patakladı. Fena dövüldüm. Onunla ilgili yoruma girersem çıkamayacağım ama yine de girelim. İlk başta Osa pisliği (adını tam yazamayacak kadar nefret ediyorum) onun bedenini ele geçirdikten sonra Holland'ın onu durdurmak için kalan iradesiyle verdiği mücadele beni duygulandırdı. Osa onun bedeninden ayrıldıktan sonra bilincini kaybetti. Saraydaydı ne yazık ki, muhafızlar onu zindana götürdü. İlk bayıldığında, ciddi ciddi karakterlerle konuştum. "Lütfen Onun bedenine iyi bakın." Dememe rağmen canım çocuğuma hiç nazik davranmadılar. Kell, onun durumunu anlatırken parmaklarının falan kırıldığını söyledi. Ve ben, mahvoldum. Lila pisliği
Bir Nar Ağacı meselesi·536 syf.·
10/10
2025 79. kitabı
Çok güzeldi .Kitaplar bazen gereksiz uzun geliyor gözüme ama sonlara doğru öyle şaşırtıyor ki 90 artı 5 ' te gol yemiş gibi oluyorsunuz .Şaşırayım mı ,ağlayayım mi, sevineyim mi duygu karmaşası hangi birine dayanayım . Öncelikle kitap buram buram anadolu kokuyor .Bu kısma bayıldim .Trabzon, Batum , iran , istanbul dört büyükler :) iki ayri hikayenin birlestirildiği ayri ayri anlatildigi kitaplar ilgi cekici oluyor artık böyle düşünüyorum .Bu sene gezdiğim yerlerin tekrar tekrar aklımda canlandirmam çok hoş oldu .Bana mi denk geliyor bu iki oldu :).Ülkesinden,memleketinden uzaktaki gurbetteki insanlari o kadar iyi anladim ki .Gürcistana gittigimizde oradaki bunaltici hava , yemekler, internetsizlik, bir ceşit kültürşoku yaşamiştim sanki .
Sinir kapisindan gecerken türk polislerini görünce o kadar mutlu olmuştum ki anlatamam .Ülke olmanin bilinci de bu zaten .işin siyasi boyutuyla pek ilgilenmem pek sevmiyorum da acikcasi . Kitap caresizliği ,gurbeti , aşki , gelenekleri o kadar içten anlatmiş ki kitaptan etkilenmemek elde değil . Spoiler vermemeye calisiyorum .sofya karakterine bir parantez acmak istiyorum o nasil bir karakter öyle içimi cız ettin be kadin sen ve senin gibiler neden mutsuz :(
Kudüs trajedisiAlıntı
Kitap Şubat 2012 de Ceba yolunda Filistinli anaokulu öğrencilerini taşıyan bir aracın yaptığı korkunç kaza üzerinden, Filistinli ailelerin acılarını , mücadelelerini, çaresizliklerini çok akıcı ve vurucu bir şekilde anlatmış.
Bu yaşananların Gerçek hikayeler olduğuna mı üzüleyim, dünyanın sessizliğine ve adaletsizliğine mi kızayım, o hastane koridorlarında çaresizce evlatlarından gelecek ölüm,kalım haberini bekleyen, o gün içlerine doğan olumsuzluğa rağmen o geziye çocukları mutlu olsun diye gönderen annelerin çaresizliğine mi ağlayayım bilemedim.
Son zamanlarda Filistin meselesinde okuduğum en güzel kitaplardandı.