Bir tel olur ya insanın yüreğine doğru, işte o tel kopmuş gibi bir ağrı var içimde!
Zehirliyor...
İnsan gömdüğü şeyin gömüldüğü bu çok derin yerden asla çıkamayacağını, orada çürüyüp yok olacağını sanıyor. Ama öyle olmuyor, aksine gömülen şey katılaşıyor, zonklayan bir ağrı haline geliyor ve katılaşan bu kit-le bir de üstüne enfekte oluyor, insanın bilincine de belleğine de irin gibi, ince ince sızıyor.
Zamanla geçsin diye beklediğim bu ağrı, zamanın da geçip gitmesine çare olmuyor. Geçen zaman ömrü eksiltiyor,
Aristotel yanılmışdı: fəlsəfə biliyə duyulan ali istəyin nəticəsi deyil, ağrı və əzabdan xilas olmaq üçün hiss edilən cəsarətsiz bir istəyin nəticəsi idi.
Ayağı kayan bir çocuk
Kadar şaşkınım, bilemedim
Düz yolda yürümenin imlâsını
Kanayan dizlerime bakıp da
Ağlamayı öğrenemediğim gibi
Ölüm bir gerçekti. Tek gerçekti. Giden giderdi, kalan tükenirdi. Zaman geçerdi, acı dinerdi ama göğüsüne sapalan ağrı orada beklerdi. Ara ara sızlar, bazen azalırdı sonuç olarak hep oradaydı.
